5 tips voor onderzoeksjournalistiek van David Barstow van de New York Times

(Ren LaForme)

Nadat een uitgever een van de vroege onderzoeksverhalen van David Barstow had weggehakt, overwoog hij de journalistiek te verlaten en rechten te gaan studeren. Sindsdien heeft Barstow – nu verslaggever bij The New York Times – drie Pulitzerprijzen gewonnen voor journalistiek die aan het licht heeft gebracht Slechte werkomstandigheden en omkoping in Amerikaanse bedrijven en manipulatie van de Amerikaanse media .

Maar de professionele reis van Barstow was niet gemakkelijk. Het is er een die hem 'littekenweefsel' achterliet en een evoluerend begrip van de beste manier om terughoudende bronnen, onverzettelijke woordvoerders en ongeduldige redacteuren te benaderen.

Hij deelde een deel van die kennis vrijdag met senior faculteitslid Butch Ward voor Poynter's inaugurele 'Master Class', een discussie over het traject van zijn carrière en enkele van de verhalen die het hebben gevormd. Gedurende de discussie , beschreef Barstow enkele van de psychologische, verhalende en interviewtools die in zijn werk worden gebruikt. Hier zijn vijf tips die we uit de klas hebben gehaald:

Een trackrecord opbouwen om meer tijd te verdienen voor onderzoeken

Barstow had het gevoel dat hij twee banen had toen hij zijn carrière begon. Hij zou 'het beest voeren' tijdens werkdagen en 's avonds en in het weekend de ambitieuze ondernemingsverhalen versnipperen. Toen hij wist dat die verhalen bijna klaar waren om gepubliceerd te worden, vroeg hij zijn redacteur om een ​​'kleine gok' op hem te plaatsen: een paar dagen om het verhaal tot een goed einde te brengen.

Nadat hij een geschiedenis had opgebouwd met het inleveren van deze ambitieuze verhalen, kon hij grotere tijdinvesteringen vragen van zijn redacteuren bij kleine en grote kranten.

'Als ik in mijn eerste maand bij The New York Times naar hen toe was gegaan en had gezegd: 'weet je, ik heb een hele goede tip over mogelijke corruptie in Mexico door Wal-Mart, en ik zal maanden moeten besteden in Mexico en het zal een eeuwigheid duren,' zouden ze beleefd hebben gezegd, 'misschien zullen we de chef van het bureau van Mexico vragen hiernaar te kijken.'”

GERELATEERD: Kijk wat deelnemers aan Poynter's Master Class meenamen uit de discussie

Laat ze je nooit zien zweten

Barstows handen zweetten voordat hij confrontatiegesprekken voerde met de machtige bedrijfsleiders in zijn verhalen. Hij veegde ze af aan zijn broek voordat hij hem de hand schudde of erop blies om zijn angst te verbergen. Toen ze het zweet op zijn handen konden voelen, wisten ze dat ze hem hadden, zei hij.

Maar Barstow nam een ​​strategie aan om de zenuwen voor het interview te doden. Hij bereidt zich 'meedogenloos' voor, soms wel een week lang, en komt alleen de kamer binnen, gekleed, met zijn documenten in een melkkrat.

Als de aanpak werkt, verslijt hij de andere kant, zei hij. Naarmate het interview vordert, beginnen de advocaten of leidinggevenden die hij ondervraagt, in hun stoel te zakken omdat hij laat zien dat hij het verhaal beheerst, en het is minder waarschijnlijk dat ze 'duidelijk belachelijke, domme dingen zeggen', zei Barstow.

New York Times onderzoeksjournalist David Barstow praat met Butch Ward, senior faculteit van het Poynter Institute tijdens de inaugurele Master Class van Poynter. (Foto door Ren LaForme)

Kader grote verhalen strak in

Nadat de VS Irak waren binnengevallen, wilden veel verslaggevers weten: waar waren de massavernietigingswapens die de provincie tot oorlog dreven? Barstow werd toegewezen aan een groep bij The New York Times die die vraag probeerde te beantwoorden.

'Dat is een simpele vraag, maar als je ermee begint, als je over die wegen begint te dwalen, kun je allerlei tijd besteden aan het kijken naar chemische wapens of biologische wapens of kernwapens,' zei Barstow.

Om het complexe verhaal aan te pakken, vernauwde Barstow zijn aandachtsgebied. Hij schreef over aluminium buizen, waarvan de regering-Bush zei dat Saddam Hoessein materiaal voor kernwapens maakte. Dit stelde hem in staat gerichte vragen te stellen over iets specifieks en zijn rapportage te koppelen aan de grotere kwestie van hoe de VS hun inlichtingen gebruikten om de oorlog te rechtvaardigen.

'Door het focusgebied te verkleinen, kun je je rapportage in de eerste plaats veel nauwkeuriger richten,' zei Barstow. 'Maar het stelt je dan ook in staat om alle complexiteit binnen dat strakke kadertje te brengen.'

Neem een ​​stuk papier mee voor gevoelige interviews

Barstow zegt dat het buitengewoon moeilijk kan zijn om iemand aan het praten te krijgen. Hij probeert tussen 18.00 en 20.00 uur onaangekondigd te verschijnen met een voorwerp - zoals een stuk papier - in de hand om de nieuwsgierigheid van zijn onderwerp te prikkelen. Met gewone beleefdheid komt hij vaak binnen. Eenmaal binnen grijpt hij elke gelegenheid aan om zijn bezoek te verlengen, inclusief het aannemen van aanbiedingen voor koffie en, indien nodig, het gebruik van de badkamer.

Overtuig redacteuren om mee te doen aan de onderzoeksreis

Journalistiek is geen bedrijf dat geduld omarmt, zei Barstow. Veel gesprekken tussen redacteuren en verslaggevers worden gedreven door de behoefte aan tijdige content, en dit kan soms leiden tot een impuls om een ​​verhaal voortijdig te publiceren.

Maar redacteuren kunnen ook bondgenoten zijn in het rapportageproces, zei Barstow. als verslaggevers hen overtuigen om mee te doen aan de 'reis' van een onderzoek, zullen ze eerder voor het verhaal pleiten bij hun bazen.

'Je wilt wat andere mensen bij je in het schuttersputje,' zei Barstow.