Noem Steve Stephens niet 'The Facebook Killer'

Cleveland politiechef Calvin Williams beantwoordt vragen tijdens een persconferentie, dinsdag 18 april 2017, in Cleveland. (AP Foto/Tony Dejak)

Wij in de media houden van bijnamen voor beruchte mensen. Vaak worden deze namen geassocieerd met een plaats of ding met een willekeurige connectie, zoals The Boston Strangler, The Green River Killer of The San Bernardino Shooters.

Deze keer is het 'The Facebook killer', de korte beschrijving van de acties van Steve Stephens, die willekeurig een oudere man uit Cleveland vermoordde en de video vervolgens op zijn Facebook-account plaatste. Een snelle zoekopdracht toont tientallen verhalen over de misdaad die de term gebruiken.

En geen wonder. Handige monikers zijn tegenwoordig nog handiger dan decennia geleden, gezien de eisen van zoeken en sociale media.

Er zijn echter twee belangrijke kernwaarden waarop journalisten kunnen steunen als ze zoeken naar redenen om weerstand te bieden, of op zijn minst het gebruik van afgezaagde bijnamen te minimaliseren wanneer ze het over beruchte moordenaars hebben.

Nauwkeurigheid : Vaak is het woord dat in verband wordt gebracht met een berucht misdrijf, eerder toeval of omstandigheid dan een oorzakelijk verband. De meest nauwkeurige beschrijving voor de Boston Strangler, die tussen 1962 en 1964 tot 13 vrouwen vermoordde en verkrachtte, zou de Boston Area Strangler zijn geweest. Maar dat had niet dezelfde klank.

Slechts vijf van de 48 vrouwen die met de Green River Killer in verband worden gebracht, werden gevonden in de buurt van de Green River in de staat Washington.

En de persoon die Stephens filmde terwijl hij schoot, was Robert Godwin, sr. een oudere man die hij niet kende. Het terugbrengen van die details tot een klikwaardige naam is een slechte dienst voor het publiek.

Schade minimaliseren : Journalisten zijn het grotendeels eens over hun verplichting om de schade zoveel mogelijk te beperken. Het koppelen van een plaats aan een misdrijf veroorzaakt schade. Het is misschien gemakkelijker sympathie op te brengen voor de mensen van San Bernardino of de kinderen die naar de Columbine High School gaan dan sympathie voor Facebook. Maar het principe is hetzelfde.

Er is meer schade aan de mogelijkheid van besmetting. Onderzoekers geloven dat wanneer de media een bijnaam geven aan een massaschieter, ze de kans op copycats vergroten. Hetzelfde geldt voor onverantwoorde berichtgeving over zelfmoorden.

In een competitieve omgeving kunnen redacties in de verleiding komen om hun kleine medeplichtigheid aan dit fenomeen te negeren. Maar als je je ethische verantwoordelijkheden serieus neemt, ga je op zoek naar alternatieven. Je kunt Stevens omschrijven als 'de man die een willekeurige moord op Facebook plaatste'. Zelfs in een kop kun je zeggen 'een moord op Facebook gepost'.

Die oplossingen zullen niet zo slim of pakkend zijn. Het zal meer van je 140 tekens in beslag nemen. En het is waarschijnlijk te laat om het tij in dit verhaal te keren.

Maar er komt nog een sensationele misdaad. Taal vormt de manier waarop we denken. En de taal die we kiezen om belangrijke gebeurtenissen te beschrijven, zal gevolgen hebben voor hoe we op die gebeurtenissen reageren. Als journalisten hun rol van het informeren van het publiek ter harte nemen, zullen ze precies en accuraat zijn in hun woordkeuze, zelfs onder druk om ingewikkelde gebeurtenissen in koppen en tweets te communiceren.