Hoe The San Francisco Chronicle zijn onderzoeksteam herbouwde

Voetgangers steken de straat over voor het San Francisco Chronicle-gebouw in San Francisco, dinsdag 27 november 2001. (AP Photo/Eric Risberg)

Vorig jaar liep een belangrijke bezoeker het kantoor van Audrey Cooper binnen met een idee.

Cooper, de hoofdredacteur van The San Francisco Chronicle, had al lang de wens om de onderzoeksrapportage van de krant te verbeteren. Geef Jeffrey Johnson, de uitgever van The Chronicle, een vraag.

'Dus dat ik-team dat je wilde bouwen - hoeveel zou het kosten?' Cooper herinnerde zich dat Johnson zei.

Hij was net van een vertoning van 'Spotlight', de Academy Award-winnende film waarin Boston Globe-journalisten worden afgebeeld die ongebreideld kindermisbruik door de katholieke kerk aan het licht brengen. In eerste instantie was Cooper verrast door het aanbod van Johnson.

“Ik zei: ‘Hou je me voor de gek? Wil je een I-team beginnen nadat je een film hebt gezien?’ En hij zei: ‘Hou je me voor de gek? Heb je ruzie met mij?'”

Toen lachte ze. 'Wat zou ik krijgen als ik je neerzette met mijn dvd-kopie van 'All the President's Men?''

Dat hoefde ze niet. Op vrijdag publiceerde het nieuwe onderzoeksteam van The Chronicle zijn eerste grote verhaal , een meedogenloos garen dat grote vragen oproept over een met sterren bezaaide liefdadigheidsinstelling in San Francisco. Het verscheen zondag in druk en heeft voor opschudding gezorgd onder Bay Area-socialites, zei Cooper.

'Dit is het meest San Francisco-verhaal ooit, nietwaar?' zij vroeg. “Je hebt lege herenhuizen naast Golden Gate Park. Een slechte non-profitorganisatie die mensen met een ontwikkelingsstoornis zou moeten helpen. En haute-couture. Wat is er meer San Francisco dan dat?”

Het verhaal is het resultaat van een maandenlang onderzoek door het I-team van The Chronicle, dat 18 jaar aan financiële gegevens heeft gegraven van Helpers Community Inc., een liefdadigheidsinstelling die wordt ondersteund door de socialite Joy Venturini Bianchi uit San Francisco. Het beschrijft een non-profitorganisatie die 'van haar zaak is afgedwaald' en zich met weinig toezicht op schimmige handelspraktijken richt.

Maar het is uiteindelijk een gevolg van dat vroege gesprek tussen Johnson en Cooper, die stappen ondernam om het team op te bouwen zodra ze groen licht kreeg. Op dezelfde dag dat ze met Johnson sprak, kreeg Cooper een e-mail van een vrouw die zich uiteindelijk bij het team zou voegen, de voormalige Chicago Tribune-reporter Cynthia Dizikes.

'Ik dacht: dit is de voorzienigheid', zei Cooper.

Cooper was geïnteresseerd, maar ze wilde geen mensen aannemen voordat ze haar redacteur had gevonden: Michael Gray, die eerder adjunct-zakelijk redacteur was bij The Chronicle. Voordat hij weer bij The Chronicle kwam, was Gray hoofdredacteur bij Ozy en West Coast-redacteur van The Wall Street Journal.

Geleidelijk kwam het team bij elkaar. The Chronicle huurde Karen de Sá in, een oude onderzoeksjournalist bij The San Jose Mercury News. Joaquin Palomino, een datareporter, voegde zich bij het team vanuit de business desk. Na haar out-of-the-blue e-mail, sloot Dizikes zich ook aan.

Voor The Chronicle betekende de aanwerving het opnieuw opbouwen van een capaciteit voor diep graven die was ondermijnd door magere tijden. De daling van de gedrukte advertentiedollars trof de regionale kranten het hardst aan het eind van de jaren 2000, en The Chronicle was daarop geen uitzondering. De krant personeelsbezuinigingen ondergaan Dat zorgde ervoor dat het papier niet harder werd zijn onderzoekscapaciteit.

Maar daarvoor brak The Chronicle enkele belangrijke verhalen over het BALCO-steroïdenschandaal die de Polk Award 2004 won en de aanzet gaf tot een federaal onderzoek . De verslaggevers achter het verhaal, Lance Williams en Mark Fainaru-Wada, moesten de gevangenis in omdat ze weigerden een bron op te geven. schuldig pleiten .

Op het hoogtepunt van de BALCO-rapportage publiceerde San Francisco Magazine een artikel , 'Wie heeft de Chron op steroïden gezet?' dat beschreef een krant die bom na bom rapporteerde ondanks zijn reputatie als een onderzoekslichtgewicht. Het is geschreven door Steve Kettmann, die van 1990 tot 1998 sportjournalist was voor The Chronicle. Kettmann schreef onder meer de 2000 fusie met de rivaliserende San Francisco Examiner voor het leveren van een hardnekkig rapportageteam gecreëerd door redacteur Phil Bronstein.

Maar tegen de tijd dat Williams uiteindelijk The Chronicle in 2009 verliet, was hij... de laatste onderzoeksjournalist in een I-team dat ooit uit 12 journalisten bestond, zei hij.

Nu The Chronicle winstgevend is - geen geringe prestatie in de dagelijkse kranten - en zijn omzet groeit, voelde het als tijd om opnieuw te investeren, zei Cooper.

The Chronicle heeft de digitale advertentie-inkomsten met 20 procent verhoogd in vergelijking met 2015, en die categorie maakt 41 procent uit van de omzet van het bedrijf. 2016 wordt het meest winstgevende jaar van de krant sinds Hearst de krant in 2000 verwierf, en The Chronicle stijgt jaar na jaar in zowel advertentie-inkomsten als oplage met gemiddelde percentages, vertelde Johnson aan Poynter in een e-mail.

Williams keurde het besluit goed om extra onderzoeksjournalisten in dienst te nemen, vooral in het licht van de bezuinigingen op I-teams bij kranten in de Verenigde Staten.

'Elke onderzoeksrapportage is beter dan geen onderzoeksrapportage', zei hij. 'Ik hoop dat ze van de gelegenheid gebruik maken. Omdat het echt belangrijk is, en het wordt nu niet echt gedaan.”

Het hebben van een onderzoeksteam geeft de krant ook invloed wanneer het tijd is om journalisten te rekruteren, zei Cooper. Het idee dat elke verslaggever in de redactiekamer kan samenwerken met het I-team - als verslaggever Caroline Zinc deed voor het verhaal van zondag - is een belangrijk verkoopargument.

Cooper heeft overwogen een bedankbriefje te sturen naar Marty Baron, hoofdredacteur van The Washington Post, die voorstander was van het onderzoek naar de katholieke kerk toen hij redacteur was bij The Boston Globe. Zonder die verhalen, zonder 'Spotlight', was het team van The Chronicle misschien nooit ontstaan.

'Het was altijd mijn bedoeling om Marty Baron een e-mail te sturen en te zeggen: 'u hoort dit waarschijnlijk de hele tijd, maar het inspireerde onze redactie om een ​​I-team te starten'', zei Cooper. 'Wat een geweldige erfenis voor die film.'

Als er nu maar een andere film over rapportage naar de bioscoop zou kunnen komen.

'Ik denk dat meer mensen films over journalistiek zouden moeten maken, want elke keer dat ze dat doen, komt hij binnen en geeft me meer personeel', zei Cooper lachend.