James Franco: Wat is er met hem gebeurd?

Vermaak

Het horrorgenre is waarschijnlijk het moeilijkst om correct te bereiken als je bang wilt zijn. Horrorfilmmakers moeten niet alleen de kunst van het tempo en het ontwikkelen van spanning beheersen, maar ze moeten ook vaak iets identificeren dat hen uniek maakt, wat veel moeilijker is dan lachen in komische films. Hun publiek kennen in relatie tot de talloze horror-subgenres en zich echt concentreren op een van hen, de neurosen en angsten in de kern van het menselijke subject weerspiegelen door middel van allegorie, of - misschien wel het belangrijkste - de vinger aan de pols houden van actuele sociaal-politieke kwesties en commentaar, of het nu tijdloos of actueel is, kunnen hier allemaal toe bijdragen. De laatste categorie is vaak wat geeft horrorfilms hun ware betekenis.

Bijgewerkt op 16 juni 2023: dit artikel is bijgewerkt om de beste horrorfilms ooit gemaakt nauwkeurig weer te geven en bevat nu de meningen en input van verschillende MovieWeb-schrijvers. We hebben ook meer materiaal en artikelen toegevoegd om dit onderwerp actueel te houden.

Het horrorpubliek is buitengewoon goed geïnformeerd en vaak overdreven kritisch over genreclichés, of het nu gaat om slasher-, bovennatuurlijke, psychologische of body-horrorfilms. Daarnaast evolueren technologie, politiek, moraal en samenleving voor speciale effecten voortdurend. Als gevolg hiervan moet horror zichzelf voortdurend opnieuw uitvinden voor zowel het publiek als de tijd. Sommige films hebben fantastisch werk geleverd door deze voortdurende volatiliteit te navigeren, werden niet alleen beangstigend maar ook volkomen belangrijk in het proces. Dit zijn niet alleen enkele van de beste horrorfilms ooit gemaakt, maar ook enkele van de belangrijkste, of het nu gaat om hun culturele impact, hun allegorische betekenissen en ideeën, of gewoon omdat ze vreselijk gruwelijk en artistiek prachtig zijn.

Inhoudsopgave

• 1 Buitenaards (1979)
• 2 Zwarte Kerst (1974)
• 3 Bruid van Frankenstein (1935)
• 4 Carnaval van Zielen (1962)
• 5 Dageraad van de Doden (1978)
• 6 Dood van de nacht (1945)
• 7 Kijk nu niet (1973)
• 8 Ogen zonder gezicht (1960)
• 9 Freaks (1932)
• 10 Ga weg (2017)
• elf Halloween (1978)
• 12 Erfelijk (2018)
• 13 Invasie van de Body Snatchers (1978)
• 14 het (2017)
• vijftien Kaken (1975)
• 16 Laat de juiste binnen (2008)
• 17 Nosferatu (1922)
• 18 Gluurder (1960)
• 19 Poltergeist (1982)
• twintig Bezit (1981)
• eenentwintig Psycho (1960)
• 22 Rozemarijn's Baby (1968)
• 23 Schreeuw (1996)
• 24 Zucht (1977)
• 25 Het Blair Witch-project (1999)
• 26 De afdaling (2005)
• 27 De exorcist (1973)
• 28 De ring (1998)
• 29 De stralende (1980)
• 30 Het bloedbad in Texas Chainsaw (1974)
• 31 Het ding (1982)
• 32 De rieten man (1973)
• 33 De heks (2015)
• 3. 4 Vampier (1932)
• 35 Videodrome (1983)

Buitenaards (1979)

Door zijn eenvoud, Science fiction ondertoon, en het feit dat het zich volledig in de ruimte afspeelt, Ridley Scott's Alien is niet jouw typische horrorfilm. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het meer een sciencefictionfilm is dan een horrorfilm. Maar dat doet niets af aan het overweldigende gevoel van angst dat de hele film van 117 minuten doordringt. Het is een masterclass in het produceren van body terror, verbazingwekkende jump scares en het geleidelijk opbouwen van spanning. De door de overheid goedgekeurde mijnbouwploeg krijgt duidelijk meer dan waarop ze hadden gerekend als ze de perfecte moordmachine vinden in de gruwelijke Xenomorph in de openingsscène van de film van eenzame ruimtevlucht, die gepaard gaat met een doordringende stilte die een echt gevoel van spanning creëert.

Het is niet alleen een parabel voor hoe de Amerikaanse regering haar militairen in het buitenland behandelt; het is ook een parabel voor aanranding, zij het deze keer dat het vrouwen zijn die mannen aanvallen als 'vergelding' voor de overvloed aan man-op-vrouw aanvalsscènes in griezelfilms voor de release van de film. Volgens scenarist Dan O'Bannon speelt de 'face-hugger' in dit geval in op de angst van de cisgenderman. Een eenvoudig, allegorisch meesterwerk, Alien.

Zwarte Kerst (1974)

Black Christmas, dat vier jaar voor Halloween uitkwam, wordt vaak genoemd als de oorsprong van het moderne slasher-genre. Het legde de formule vast voor het genre, waarin een groep jonge mensen, meestal vrouwen, een voor een wordt vermoord totdat het laatste meisje geen andere keus heeft dan de confrontatie met de moordenaar aan te gaan.

Behalve dat het een van de eerste is, valt Black Christmas op door een fantastische cast (Olivia Hussey, Keir Dullea, Margot Kidder, Andrea Martin, Lynne Gryphon, John Saxon), door het gebruik van de neonwaas van de kersttijd vóór talloze andere horrorfilms. zou doen, en voor de uitstekende regie van Bob Clark (die later het tijdloze A Christmas Story zou maken, een heel andere kerstklassieker).

Terwijl een studentenhuis vanaf het begin wordt overspoeld door een onbekende moordenaar, houdt de Canadese slasher-film je op het puntje van je stoel. Dreigende telefoontjes, de mogelijkheid dat er iemand op zolder verblijft en een prachtig excentriek optreden van Keir Dullea (2001: A Space Odyssey) maakten een einde aan deze deal. Een van de meest angstaanjagende scènes ooit is het beroemde telefoonscenario waarin de telefoniste en de politie een oproep proberen op te sporen.

Bruid van Frankenstein (1935)

De Bruid van Frankenstein is een van de vele uitstekende Universal-monsterfilms, waaronder The Invisible Man, The Wolf Man, Dracula, House of Frankenstein en ja, zelfs de originele Frankenstein. De film is vreemder, droeviger, ambitieuzer en grappiger dan vrijwel alle andere, en het heeft zelfs een prachtige gedramatiseerde reeks met Mary Shelley, de auteur van de originele Frankenstein, om op subtiele wijze de belangrijkste thema's van atheïsme, industrialisatie en ethiek.

De film begint direct na de relatief gehaaste conclusie van Frankenstein en gaat er zo ver op in dat het de originele film verbetert. Als titulaire bruid is Elsa Lanchester absoluut uitstekend. Ze contrasteert de beroemde Frankenstein van Bors Karloff met een subtiele maar viscerale en katachtige weergave. Nadat hij door zijn verloofde weer gezond is geworden, wordt Dr. Frankenstein geïnspireerd om meer onderzoek te doen in de hoop dat de partner van het Monster alles beter zal maken (als een weerspiegeling van zijn eigen relatie). Opnieuw eindigt alles in tranen, maar dit keer wordt het Monster hartverscheurend vermenselijkt en krijgt het idee dat de mensheid God uiteindelijk zal vervangen catastrofale proporties.

Carnaval van Zielen (1962)

In Carnival of Souls, een vrouw die een zenuwinzinking heeft gehad door een voertuig ongeluk probeert zich te vestigen in een nieuwe gemeenschap maar wordt geterroriseerd door schimmige personages en geïntimideerd door intimiderende mannen. De film is om een ​​aantal redenen belangrijk, waaronder het feit dat het een van de eerste horrorfilms was die vanuit het perspectief van een vrouw was en een vrouwelijke hoofdrolspeler volgde, een vrouw die resoluut tegen sociale normen opereert en voortdurend vecht tegen de mannelijke blik die omringt haar; het is ook een van de eerste puur onafhankelijke mainstream-films, en niet alleen in het horrorgenre.

Carnival of Souls is een bijna doe-het-zelf-kunstfilm, maar dan een die is beïnvloed door en toegewijd aan klassieke horror. Het werd gemaakt voor slechts $ 33.000 door Harold 'Herk' Harvey, die eerder voornamelijk had gewerkt aan educatieve en industriële korte films in opdracht. Alles komt feilloos samen om een ​​hallucinerende nachtmerrie te creëren die George Romero, David Lynch en talloze low-budget horrorfilmmakers zou beïnvloeden (griezelige orgelmuziek, hoog contrast zwart en wit visuals, gebruik van Arriflex-camera's om beweging te filmen, minimalistische maar griezelige make-up).

Dageraad van de Doden (1978)

Het is onmiskenbaar waar dat Night of the Living Dead een van de beste horrorfilms is die ooit zijn gemaakt en dat het deze film was die de zombie genre. Die film is een meesterwerk vanwege de harde zwart-witfotografie, scherpzinnige raciale politiek, griezelige beelden en pessimistische conclusie. Er kan echter worden beweerd dat Dawn of the Dead niet alleen een betere film is, maar ook een die enger en belangrijker is. Dawn of the Dead kon (langzaam) rennen omdat Night of the Living Dead liep.

Voor het eerst maakt George Romero in zijn vervolg volledig gebruik van de zombie als metafoor, iets wat hij in verschillende van zijn latere werken zou gebruiken. Dawn of the Dead is bijna een marxistische polemiek, waarin de helden van het proletariaat (een bonte bende waaronder de ongelooflijke Ken Foree) het opnemen tegen de bourgeois zombies (dwalend over een winkelplein, versufte consumenten verslaafd aan het kapitalisme, vervloekt om voor eeuwig te winkelen). De kleur in Dawn of the Dead is buitengewoon levendig, het scherm barst van de kleurrijke helderheid van branding en fluorescentie, en het bloed is gedenkwaardig, perfect karmozijnrood. Terwijl het zwart-wit van Night of the Living Dead prachtig was, is de kleur van Dawn of the Dead schitterend levendig.

Dawn of the Dead is niet alleen belangrijk voor het allegoriseren van de zombie, maar ook voor het populair maken van horrorkomedie door een groot deel van de film te doordrenken met een gruwelijke humor die al decennia lang horrorkomedie heeft beïnvloed. Dawn of the Dead is fundamenteel voor horror en voor het maken van films in het algemeen vanwege het bloed, de uitvoeringen, de montage, de spanning en de ongelooflijk krachtige, bloedstollende conclusie.

Dood van de nacht (1945)

De angstaanjagende Britse horrorfilm Dead of Night, een van de eerste en beste bloemlezingen, beheerste het genre nog vóór series als V/H/S. Het kaderconcept van Dead of Night is strak en fantastisch, met een groep mensen die in gesprek zijn en een van hun eigen vermeende paranormale vaardigheden testen in een Engels landelijk gehucht. De verhalen zullen elkaar uiteindelijk overlappen in een verrassende en griezelige conclusie, maar ze staan ​​op zichzelf als briljante stukken die donkere humor bevatten en huiveringwekkende beelden die sindsdien de Britse horror hebben beïnvloed.

Met kwaadaardige poppen, moorddadige overspelers, bloedvergieten met Kerstmis en ronddolende geesten lijkt Dead of Night de voorbode van de Europese horror van de 20e eeuw en veel van de stijlfiguren die nu nodig zijn voor het genre. Dead of Night is misschien wel de eerste horrorfilm die in première ging nadat Engeland het genre tijdens de oorlog verbood. Het voelt als een direct gevolg van het collectief trauma's die de Britten tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt.

Kijk nu niet (1973)

Een van de horrorfilms uit de jaren 70 die ertoe bijdroeg dat het genre een elitaire glans kreeg, was Don't Look Now van Nicolas Roeg. Don't Look Now hanteert een afgemeten, methodische en toch zeer zenuwslopende benadering om het publiek bang te maken, in plaats van in vlezige clichés te spelen of te vertrouwen op schokwaarde. Hier zijn de kenmerkende dromerige montage en fotografie van Roeg constant aanwezig en met groot effect gebruikt.

Ons verhaal volgt een getrouwd stel dat naar Venetië is verhuisd nadat ze hun dochter bij een ongeluk hadden verloren. De twee lijken een glimp op te vangen van hun dochter in voorbijgaande flitsen door de stad, maar niets is wat het lijkt. Het is een briljante verkenning van verlies en een van de engste films van de jaren zeventig, maar het is ook een verrassend openhartige kijk op het huwelijk en, gezien het onderwerp, een uiterst sensuele film. Het resultaat is dat het bijna analyseert hoe seks en geweld op elkaar inwerkten om in 1960 met Psycho en Peeping Tom een ​​nieuw genre horrorfilm te doen ontstaan.

Ogen zonder gezicht (1960)

Les Diaboliques van Clouzot en het meesterwerk van Georges Franju, Eyes Without a Face (Les Yeux sans visage), twee van de beste horrorfilms ooit gemaakt, werden beide tussen 1955 en 1960 in Frankrijk gemaakt. populair tot de gruwelijke (of gewoon walgelijke) New French Extremity-beweging van de jaren 2000, produceerden ze twee van de beste horrorfilms ooit gemaakt.

In de vreemd poëtische film probeert een beroemde dokter het gezicht van zijn dochter te herstellen na een verschrikkelijke tragedie, waardoor het cliché van de 'gekke wetenschapper' verandert in iets mooiers, dromerigs en deprimerends. De dokter ontvoert in het geheim vrouwen terwijl ze verondersteld wordt dood te zijn en doet een mislukte poging om hun gezichten op die van zijn dochter te transplanteren.

Het gaat af en toe over in pure filmische poëzie en is tegelijkertijd grafisch verontrustend (doet denken aan Franju's traumatiserende korte documentaire over slachthuizen, Blood of the Beasts). Een van de meest boeiende en blijvende horrorfilms ooit gemaakt is Eyes Without a Face vanwege de grenzeloze etherische kwaliteit van deze angstaanjagende film over verslaving, schuldgevoel en identiteit.

Freaks (1932)

Het jaar na zijn Bela Lugosi-meesterwerk, Freaks, creëerde de briljante Tod Browning nog een film die veel politieker, verontrustender en enger was. Dracula is misschien nog wel zijn bekendste film. Het is een uitdagende film om over te praten omdat zoveel castleden discriminatie hebben ervaren, naast de mogelijk uitbuitende manieren waarop verschillende personages worden afgebeeld.

Browning en zijn casting director besteedden veel tijd aan het zoeken naar de perfecte cast omdat ze de film wilden, die gaat over een jaloerse en uiteindelijk gewelddadige liefdesaffaire tussen sideshow-artiesten, om zo echt mogelijk te zijn. De hoofden van MGM waren zo geschokt door de optredens van de acteurs dat ze hen de studio verboden en opsloten in een dunne tent die apart van het 'gewone' personeel was opgezet, ondanks het feit dat ze de film vulden met wonderbaarlijk originele kermisprofessionals. .

De casting was effectief, en ondanks het feit dat Freaks deze personages humaniseerde (die voor het grootste deel geweldige, onvergetelijke uitvoeringen gaven), protesteerden mensen tegen de film omdat ze van streek waren. Een vrouw spande bijna een rechtszaak aan tegen MGM, met het absurde argument dat Freaks tot haar miskraam leidde. Jaren later zou de film een ​​cultstatus krijgen door nachtelijke tv-uitzendingen en geprezen worden als een van de beste films ooit geproduceerd. Het dient als een angstaanjagende, Boschiaanse visie op de verschoppelingen, en herinnert ons eraan dat we allemaal 'een van hen' zijn.

Ga weg (2017)

Er valt niet veel te zeggen over deze Blumhouse-klassieker die nog niet is besproken. Get Out, een eenvoudige Oscar-kandidaat, was een spoedcursus low-budget filmmaken; het werd in de loop van 23 dagen opgenomen met een mager budget van $ 5 miljoen. Toeschouwers leken er echter niets om te geven. In werkelijkheid bracht het wereldwijd bijna $ 250 miljoen op. Jordan Peele, die ook werkte als schrijver en producent van de film, verdiende meer dan $100.000 met zijn eerste film als regisseur, waarmee hij de eerste Afro-Amerikaans om die posities te behouden. Niet alleen dat, maar daarbij won hij ook de Oscar van 2018 voor Best Original Screenplay.

De onderliggende sfeer van onbehagen is wat dit onderscheidt als een prachtige sfeervolle horrorfilm. Ook al kan het een uitdaging zijn om de ouders te ontmoeten, dit is misschien wel de slechtst denkbare consequentie. Het vermogen om sociale kritiek te leveren en discussies op gang te brengen over rassenrelaties, die werd geïnspireerd door films als Rozemarijn's baby en The Stepford Wives, zal zijn status als film die je gezien moet hebben voor eeuwig verstevigen.

Halloween (1978)

In Halloween maakte John Carpenter de first-person, mes-zwaaiende benadering van Italiaanse Giallo-films populair voor Amerikaanse kijkers, of, in het geval van Michael Meyers, wandelde hij er onheilspellend langzaam mee. De film, die oorspronkelijk de titel The Babysitter Murders heette, toont Michael Meyers die tijdens de betreffende feestdag azen op tienermeisjes totdat hij Laurie Strode tegenkomt, het onschuldige slachtoffer dat held is geworden.

De film vestigde (en overstijgt) tal van conventies in de horrorfilm, waaronder het horrorstereotype 'laatste meisje' en het niet te doden monster. Het hielp ook bij het opzetten van een van de belangrijkste series in de horrorgeschiedenis. De overlevende maagd van het laatste meisjescliché is al tientallen jaren een ongeschreven 'regel' in het slasher-subgenre, en het was een belangrijk onderdeel van het 'moreel conservatieve' sociaal-politieke effect op het horrorgenre in de late jaren '70 en '80.

Erfelijk (2018)

Ari Aster vestigde zich snel in de enorme horrorfilmarchieven met Hereditary, een melancholische film over de ontbinding van een voorstedelijke familie (een veelvoorkomend horroronderwerp) en een bezetenheidthriller die zich onderscheidde van de talloze exorcisten. Met behulp van de Oscarwaardige vertolking van Toni Collette laat hij een gezin zien dat langzaam uit elkaar valt als gevolg van verlies, verdriet, woede en bovennatuurlijk ingrijpen.

Hereditary is misschien wel een van de horrorgenrefilms met de meeste situaties die dramatisch, onverwacht en psychologisch traumatisch zijn. Hoewel het misschien overschat is, valt niet te ontkennen dat het heeft bijgedragen aan de huidige nieuwe golf van 'verheven horror', waardoor het genre enkele van de meest opwindende, originele werken in de hele film heeft voortgebracht. Je geest zal geplaagd worden door de gruwelijke visioenen die het creëert.

Invasie van de Body Snatchers (1978)

Het horrorgenre heeft nog nooit een andere creatie als Invasion of the Body Snatchers gezien. Sinds de legendarische start in de jaren vijftig is de film in bijna elk decennium gemaakt, maar wat ze allemaal zo fascinerend maakt, is hoe ze allemaal belangrijke maatschappelijke problemen aanpakken die verband houden met het tijdstip van hun release. De versie uit de jaren 70 was een allegorie voor Watergate en publiek wantrouwen; Abel Ferrara's briljante Body Snatchers was een commentaar op zowel het Amerikaanse leger als aids; en de film The Invasion uit 2007, met Nicole Kidman in de hoofdrol, ging over de oorlog in Irak en het internationale terrorisme. Toch vordert het maken van een nieuwe versie langzaam.

De versie uit 1978, geregisseerd door Philip Kaufman, is misschien wel de beste, omdat het uitstekend acteerwerk, verbluffende graphics, weerzinwekkend bloed en een meesterlijk verontrustende finale combineert die kijkers nog lang zal achtervolgen nadat de film is afgelopen. Het was misschien een van de beste horrorfilms van de jaren zeventig vanwege de politieke en culturele ondertoon, maar de esthetiek, verlatenheid en resolutie maken het een van de belangrijkste enge films ooit gemaakt.

het (2017)

Toen het in 2017 debuteerde, bracht deze bewerking van It een nieuw leven in Stephan Koning klassiek (en de angstaanjagende clown die daarbij hoorde) in het onwaarschijnlijke geval dat de leerling de leraar overtreft. De angstaanjagende Pennywise, teruggebracht van zijn waterige dood door Bill Skarsgrd, ontmoette een nieuwe groep verschoppelingen. De nalatenschap van Tim Curry was ongetwijfeld moeilijk te voltooien, maar Skarsgrds vertolking van The Dancing Clown kon niet worden overtroffen. Deze angstaanjagende hommage aan het origineel uit 1990 heeft in zijn eentje de reputatie van de verzonnen stad Derry, Maine, nieuw leven ingeblazen, wat leidde tot een golf van cosplay in de nasleep ervan.

Kaken (1975)

Een hele generatie toeschouwers werd door deze klassieker van Spielberg naar het theater getrokken. Hoewel de productie van Jaws werd geplaagd door mechanische problemen met zijn beroemde haai, slaagde hij er toch in om de kassa te domineren en drie Oscars te winnen. Deze foto plaatst het publiek in het perspectief van het personage en illustreert ondubbelzinnig dat er gevallen zijn waarin wat een publiek niet kan zien, veel erger is dan alles wat een personage kan zien. Het kenmerkte cutting-edge cinematografie en een iconische originele score van John Williams.

Laat de juiste binnen (2008)

Pas op voor pesters! Toen het in 2008 werd uitgebracht, bracht de Zweedse horrorfilm Let the Right One In het muffe vampiergenre nieuw leven in. Daarin raakt een jonge gepeste jongen bevriend met een rare vrouw die hem haar geheim vertelt, dat al dan niet iets te maken heeft met een of meer dode stadsmensen. Zal dit ertoe leiden dat hij haar Renfield wordt?

John Ajvide Lindqvist, die ook fungeerde als de enige scenarioschrijver van de film, schreef de roman uit 2004 waarop deze film is gebaseerd. De taalbarrière heeft geen invloed op hoe eng deze film is - of misschien wel. Deze film is behoorlijk verontrustend om te zien, omdat het zich richt op het duistere aspect van de mensheid, zoals verteld door simpele 'kinderen'.

Nosferatu (1922)

De originele Nosferatu, de vampier film alles beëindigen vampier films , moet worden geëerd tijdens het bespreken van de beste en belangrijkste horrorfilms. Hoewel er een door Robert Eggers geregisseerde versie met dezelfde naam op komst is, is het vroegste hoogtepunt van het genre nog steeds de stille versie van Murnau. Nosferatu daarentegen is meer dan een eeuw oud en zichtbaar verouderd. Als gevolg hiervan wordt het nog steeds beschouwd als een van de beste horrorfilms ooit gemaakt dankzij het expressionistische filmmaken en creatieve beelden.

Deze vroege, onofficiële Dracula-aanpassing (waarin een vampier een makelaar in onroerend goed gebruikt om naar een dichterbevolkt gebied te reizen waar hij de partner van de man achtervolgt) wordt op de een of andere manier beter gemaakt door te zwijgen; het sombere, hoogdravende filmmaken verhoogt de spookfactor en creëert een bijzonder huiveringwekkende sfeer. De enige andere vampier die misschien enger is dan de iconische uitvoering van Max Schreck als titelpersonage is Reggie Nalder in Salem's Lot. Vertrouw je ons niet? Probeer het maar eens in je eentje te bekijken in een pikdonker, verlaten huis. Je schaduw zal degene zijn die je vermijdt.

Gluurder (1960)

Cinefielen debatteren al bijna 60 jaar over welke film de beste en belangrijkste is: Alfred Hitchcocks Psycho of Powell & Pressburgers Peeping Tom? Beide films kwamen uit in 1960, maar om welke reden dan ook werd Psycho populairder dan Peeping Tom. Het was ongetwijfeld de grafische aard van de Psycho-douchescène en het doorspoelende toilet, evenals de manier waarop Peeping Tom de kijker doelbewust beschuldigt door ze in de schoenen van de moordenaar te plaatsen.

De film, die een cameraman volgt die letterlijk doodt met zijn camera (nadat hij er een mes aan heeft bevestigd zodat hij zijn slachtoffers kan vastleggen), is een van de eerste grote metacommentaren over mediaconsumptie en de verslaving van onze samenleving aan geweld. Peeping Tom, een echte uitbijter in de collectieve filmografie van Powell & Pressburger (met meesterwerken als The Red Shoes en Black Narcissus), belichaamt nog steeds hun esthetiek dankzij de verbluffende kleurenpaletten, wat dit vroege voorbeeld van slasher-horror des te verontrustender maakt.

Poltergeist (1982)

Met verbluffende graphics en een Spielbergiaans gevoel van verwondering, Poltergeist gaat in op traditionele horrorgenre-zorgen, waaronder het bovennatuurlijke, clowns, kapotte technologie en het verlies van familie. De film, een andere horrorkritiek op de buitenwijken, kan worden geïnterpreteerd als een allegorie voor de meest extreme en kapitalistische vorm van het verhuizen van het kerngezin naar de buitenwijken in het Reagan-tijdperk (eerst in de jaren vijftig, daarna in de jaren tachtig), met geen respect voor de arbeidersklasse of mensen van kleur die daarbij onder de voet worden gelopen. Het huis was tenslotte bezeten omdat het doelbewust was gebouwd op het kerkhof van een inheemse bevolking.

Om snel geld te verdienen, werd de aankoop van onroerend goed voltooid zonder zelfs maar aan de overledene te denken. De resultaten waren desastreus: hun dochter werd gevangen gehouden door de geesten van de overledene die onder het huis begraven lag, hun zoon werd aangevallen door een speelgoedclown en bijna opgegeten door een levende boom, en hun zwembad was gevuld met de doodskisten die gebruikt waren om het huis te bouwen. . Poltergeist is een uitstekend voorbeeld van hoe je schrik kunt opwekken zonder je toevlucht te nemen tot zinloos geweld of bloed, en het overtreft bijna elke horrorfilm met een R-rating die ooit is gemaakt voor een familiefilm met een PG-rating.

Bezit (1981)

Eén ding is echter zeker: het optreden van Isabelle Adjani in Possession is mogelijk het beste in de hele horrorcinema. Possession is een vreemde film, en sommige kijkers kunnen er perplex van staan, terwijl anderen misschien extreem van streek zijn. Hier gedraagt ​​ze zich als een krankzinnige die volledig uit de hand loopt, volledig ontmaskerd is en wisselt tussen intimiderende erotiek en gewelddadig agressieve waanzin. De film uit 1981 van Andrzej Uawski lijkt op een Koude Oorlog-thriller en een sinister liefdesverhaal die doorspekt zijn met gruwelijke horror.

Sam Neill gelooft dat zijn vrouw Adjani een buitenechtelijke affaire heeft, en na wat onderzoek ontdekt hij dat ze contact heeft gehad met een weerzinwekkend monster. Possession is een gekke mengelmoes van filmische genialiteit die politiek allegorisch geladen, diep psychologisch en gruwelijk visueel is.

Psycho (1960)

Zonder Psycho, een Alfred Hitchcock-film over de angstaanjagende fixatie van een man (Anthony Perkins) met zijn moeder en de freudiaanse gevaren van ouders die hun kinderen verbieden onafhankelijke volwassenen te zijn uit bezorgdheid over het lege-nest-syndroom, zou het Amerikaanse slasher-subgenre niet bestaan. De film is berucht om zijn onverwachte nihilisme, zijn keuze om de hoofdrolspeler halverwege de film niet meer te volgen en zijn verontrustende sfeer, die de aanzet vormde voor een geheel nieuw genre van atmosferische horror.

Laten we de iconische douchescène niet vergeten, waarin het perspectief van de eerste persoon te zien was, gesneden tussen obscene seksuele beelden die later een kenmerk zouden worden in geweldige Giallo-horrorfilms en de volgende slasher-films uit de jaren tachtig. Psycho is Hitchcocks meest perfecte distillatie van spanning en seksualiteit, en het leidde tot een nieuw tijdperk in horror. Psycho werd aanvankelijk uitgebreid beperkt vanwege zijn brutaliteit en commentaar over gender en seksualiteit.

Rozemarijn's baby (1968)

Zonder de legendarische Rosemary's Baby zou geen enkele lijst van deze aard compleet zijn. Hoewel Polanski's andere horrormeesterwerken, Repulsion en vooral The Tenant, hier gemakkelijk kunnen worden opgenomen, is het een blijvende klassieker van het genre en een van de meest paranoia-inspirerende films ooit gemaakt. Een jong stel vestigt zich in een mooie nieuwe flat; ze raken bevriend met hun buren en worden uiteindelijk voor het eerst ouders. Maar wat een vreugdevolle gang van zaken zou moeten zijn, verandert in plaats daarvan in een nachtmerrie.

Je zou naar Rosemary's Baby moeten kijken als satanische sektes je de kriebels geven. Rosemary's Baby portretteerde perfect het kwaad dat onder de oppervlakte sudderde, klaar om te barsten, als een filmisch contrapunt van de hippiebeweging en de vrede en liefde die via de media werd uitgezonden.

Schreeuw (1996)

Rond de eeuwwisseling (en millennium) maakte de film Scream het meta-subgenre populair. Natuurlijk is de eerste film in een serie meestal de beste, vooral in dit geval. Toch is de serie geslaagd, waarbij de vijfde en meest recente inzending zo succesvol was dat zelfs Scream VI uitzonderlijk goed presteerde. Ondertussen wordt de speelfilmdebuut van Wes Craven terecht beschouwd als een klassieker die de weg heeft vrijgemaakt voor metacommentaarfilms en de sardonische, bijna Brechtiaanse afstandelijkheid die de cinema in de filmwereld zou domineren. jaren 90 .

De plot volgt een middelbare school die wordt gekweld door een mysterieuze Ghostface-moordenaar die bij elke moord in stilte zijn eigen film filmt. Het scenario speelt zich af in de fictieve stad Woodsboro. De originele film, met de slogan 'Iemand heeft zijn liefde voor enge films een stap te ver genomen!' vormde het toneel voor een briljant vervolg en een verrassend sterke franchise. Het leverde ook enkele van dezelfde schokken op die Psycho drie decennia eerder deed door bereid te zijn belangrijke personages te vermoorden en de verwachtingen van het publiek te ondermijnen.

Zucht (1977)

Een van de meest originele en slimme horrorfilms ooit gemaakt is Suspiria, mogelijk ook de beste Giallo-film van Dario Argento. Suzy Bannion (Jessica Harper), een Amerikaanse balletstudente met hoge carrièreverwachtingen, wordt overgeplaatst naar een beroemd dansinstituut in Duitsland om er later achter te komen dat de school feitelijk wordt geleid door een moorddadig verbond van heksen . Suspiria betrad het levendig gekleurde occulte met een iconische filmscore uit de jaren 70 en repetitief hypnogogische muziek van Goblin die over scènes knalde die meestal terugdeinzen voor het gebruikelijke moordmysterie voor één persoon.

Een van de engste films ooit gemaakt, de film bouwt op meesterlijke wijze spanning op en bevat een moordscène die zo grafisch is dat er acht minuten uit de Amerikaanse versie moesten worden gehaald om door te gaan voor een film met een R-rating. De Halloween-films, die op natuurlijke wijze de heropleving van het slasher-horror-subgenre hebben gestimuleerd, werden rechtstreeks beïnvloed door Suspiria. Talloze horrorregisseurs zijn sindsdien beïnvloed door Argento's voorkeur voor stijl boven inhoud.

Het Blair Witch-project (1999)

Hoewel wordt aangenomen dat de vroegste found-footage-film Cannibal Holocaust is, heeft The Blair Witch Project het subgenre in 1999 nieuw leven ingeblazen en het tegelijkertijd, in voor- en tegenspoed, onder de knie. Het publiek was bang toen de film werd uitgebracht, over een groep student-filmmakers die naar de raadselachtige Black Hills reizen om een ​​stedelijke legende te onderzoeken. De film improviseerde vakkundig een groot deel van de taal uit het script van 35 pagina's, terwijl grotendeels beginnende acteurs werden gebruikt, waardoor de indruk werd gewekt van een echte homevideo.

Het uitzonderlijke kritische en financiële succes van de film - hij verdiende wereldwijd $ 250 miljoen met een budget van slechts $ 400.000 - bracht het horrorgenre voor de naderende 21e eeuw nieuw leven in. The Blair Witch Project blijft de belangrijkste found footage-horrorfilm, ondanks dat hij heeft bijgedragen aan zowel de grootste als de slechtste.

De afdaling (2005)

Zes maatjes verzamelen zich in een instant klassieker na een verschrikkelijke tragedie waarbij de familie van de hoofdpersoon betrokken is. De groep jonge vrouwen kiest ervoor om naar de geïsoleerde westelijke Appalachen te reizen en te gaan grotduiken, ook al is ze nog steeds herstellende en veel aan het rouwen. De groep begint aan wat ze dachten dat een leuke hechtingsexcursie zou zijn, maar wanneer ze wilde dieren tegenkomen, neemt hun afdaling naar de schimmige diepten van de grond een claustrofobische en gruwelijke wending.

Sterke vrouwelijke personages die tegelijkertijd rommelig en hebzuchtig zijn, zoals we allemaal wel eens zijn, zijn opwindend om te zien, en het metaforische kader van de film zorgt voor een breed scala aan interpretaties. De film is een letterlijke reis naar de psyche van de feministische politiek en de vrijheid van de 21e eeuw, met tal van neurosen en culturele problemen die zich praktisch laten zien in gruwelijke scenario's. Bovendien bezorgt de prachtige nepfinale van de boeken in The Descent ons jaren later nog steeds kippenvel.

De exorcist (1973)

De uitgave van 1973 van De exorcist diende als model voor talloze meer minder bekende bezitsfilms die zouden volgen. Regan (Linda Blair), een lief 12-jarig meisje, is bezeten nadat een oudere priester onbedoeld een demon loslaat in de film, wat misschien een typische B-film leek, maar het liet zien hoe goed gemaakte horror kan zowel kritisch geprezen als financieel succesvol zijn. Zoals vaak het geval is met enge films (wat een indicatie kan zijn van onze collectieve preoccupatie met het horrorgenre), waren de toeschouwers destijds zowel geschokt als op een vreemde manier gefascineerd door de film.

Freaks brachten de horrorfilm rond toen fans kotsten, instortten en een dame in New York naar verluidt een miskraam kreeg na een vertoning van The Exorcist, die destijds intenser was dan de meeste theaters ooit hadden gezien. Extreme reacties van het publiek leidden tot protesten (waardoor de belangstelling nog groter werd), en theaters huurden ambulances in om buiten hun deuren te wachten voor het geval er zich extra gezondheidsproblemen onder hun klanten zouden voordoen. Hoewel speciale effecten en vertelvaardigheden de afgelopen 50 jaar zijn verbeterd en sindsdien niets meer is vertoond, blijft The Exorcist voor veel mensen de meest angstaanjagende film die ze ooit hebben gezien. Tot It van 2017 had de film de meeste R-rated box office-inkomsten, grotendeels vanwege het vermogen om kijkers te choqueren en te walgen, terwijl het toch lukte om artistiek te zijn. Door zijn creativiteit en aantrekkingskracht is de horrorfilm zoals we die nu kennen getransformeerd.

De ring (1998)

De Japanse bovennatuurlijke horrorfilm The Ring, bij Noord-Amerikaanse kijkers vaak Ringu genoemd, is gebaseerd op de roman van Koji Suzuki. De drie hoofdacteurs van deze film waren Nanako Matsushima, Miki Nakatani en Hiroyuki Sanada, niet Naomi Watts, zoals in de versie uit 2002.

Deze film (en technisch gezien zijn remakes) is uitzonderlijk omdat het angst veroorzaakte voordat mensen zelfs maar de televisie aanzetten om te kijken. Het idee was eenvoudig: bekijk deze vervloekte film en laat je vervloeken. Niet alleen vervloekt, maar ook voorbestemd om binnen een week te overlijden. Dit riep de vraag op of het kijken naar deze spookachtige VHS ervoor zou kunnen zorgen dat de kijkers zouden overlijden, zelfs plaatsvervangend. Gelukkig was het antwoord een categorisch nee. Desalniettemin zorgde het ervoor dat een hele nieuwe generatie kijkers van gevonden beelden angstig de dagen aftelde op hun analoge kalenders.

De stralende (1980)

The Shining van Stanley Kubrick, een film over de reis van een schrijver naar waanzin in een spookhotel buiten het seizoen, is een meesterlijke bewerking van de gelijknamige roman van Stephen King. Elk frame van de film, die vaak wordt geciteerd in de populaire cultuur, laat zien hoe intens geïsoleerd Jack Torrance ( Jack Nicholson ) is. Fans reciteren vaak de slogan 'Redrum!' en 'Al het werk en geen spel maakt Jack een saaie jongen.'

Met een vleugje cabinekoorts en demonische rondspoken, toont de film een ​​ernstig voorbeeld van gezinsdisfunctie in de context van een ongezond evenwicht tussen werk en privéleven, de stress die de samenleving en het patriarchaat op de arbeidersklasse leggen. De creativiteit van de film staat bekend en het publiek zal zich altijd de memorabele beelden en enge situaties herinneren. De Library of Congress selecteerde The Shining om te worden bewaard in de National Film Registry van de Verenigde Staten omdat het 'cultureel, historisch of esthetisch' belangrijk was, net als verschillende andere grote films in deze lijst.

Het bloedbad in Texas Chainsaw (1974)

The Texas Chainsaw Massacre van Tobe Hooper is een onderzoek naar het vreemde macabere, waarbij de roofzuchtige moorden op een groep jonge mensen in de jaren zeventig worden gebruikt als springplank voor iets heel belangrijks en gruwelijks. Uitgebracht vijf jaar na de Manson-moorden in 1969 en een jaar voor het einde van de oorlog in Vietnam in 1975, onderzoekt de film de meest extreme interpretatie van Amerikaanse vrijheid en de essentie van sekte, geïnspireerd door Wes Craven's The Last House on the Left uit 1972.

Het idee om iemands ideeën te democratiseren of met geweld op te leggen aan anderen tot het punt dat ze schade toebrengen, werd herhaald in Hoopers verdraaiing van het kerngezin, evenals in de aantrekkingskracht van sektes onder Amerikanen thuis en het zinloze, wrede bloedbad van imperialistische inspanningen in het buitenland. Als de cultus het huiveringwekkende toppunt van expressieve vrijheid is, dan is het imperialisme overzee het tegenovergestelde. Het feit dat Hooper hippies koos als zijn slachtoffers - die tegen de oorlog in Vietnam waren en een aanzienlijk deel uitmaakten van de uitgebreide Manson-familie - onderstreept de vaak tegenstrijdige aard van zowel de 'American way' als de 'new age'-individualiteit.

The Texas Chainsaw Massacre is een Amerikaans meesterwerk dat een overvloed aan sequels en reboots inspireerde. Het is een van de meest verrassende, meedogenloze, artistieke en tot nadenken stemmende horrorfilms aller tijden.

Het ding (1982)

De geest van weinig mensen is zo groot als die van John Carpenter als het om horror gaat. Hij is zonder twijfel een maestro van het horrorgenre en The Thing is een van zijn beste werken. De film is een hybride tussen een schepselfunctie en Ridley Scott's Alien, die plaatsvindt in een afgelegen Antarctische onderzoeksfaciliteit. Verander het Nostromo-ruimteschip voor een basis in de koudste regio van de planeet; gezien hoe ver het van de bewoonde wereld verwijderd is, zou deze locatie net zo goed in de verre ruimte kunnen zijn.

De hel breekt los als een gemuteerde assimilatiebacterie het station binnenkomt. Het kan andere levende vormen perfect nabootsen, bijna alles opnemen en, als het wild wordt, in theorie al het leven op aarde kunnen verteren. De kansen zijn gestapeld tegen R.J. Wees voorbereid op wat voelbare spanning terwijl MacReady (Kurt Russell) dit onbekende 'ding' bestrijdt.

De rieten man (1973)

The Wicker Man, het beste van een merkwaardige trend van Britse folk-horrorfilms, is niet bijzonder angstaanjagend of intimiderend, maar dat maakt juist deel uit van zijn kenmerkende aantrekkingskracht. Het is een vrolijke, vrolijke film die dient als herinnering aan alle gruwelijke filosofieën, houdingen en gewelddaden die in onze eigen buurten voorkomen. Het dient als voorloper van Midsommar, alweer een fantastische horrorfilm, en van alle angstaanjagende films die inspelen op onze gedeelde angst voor 'de ander'.

In The Wicker Man heeft 'de ander' twee betekenissen. Sergeant Neil Howie, een teruggetrokken man, laat zich zien op een klein eiland dat voornamelijk door vrouwen wordt bevolkt. Hij is duidelijk een buitenstaander op deze vreemde plek, maar hij is op zoek naar een vermist jong meisje. Het Keltische heidendom en feminisme van deze groep maakt zijn orthodox-christelijke religie en strikte patriarchale neigingen boos, en beide partijen voelen zich door de ander bedreigd. Zijn onderzoek drijft hem alleen maar verder in de sinistere realiteit van het eiland. The Wicker Man is een tijdloze film met een grote culturele betekenis. Het is een rare, dromerige film met een van de beste horror-eindes.

De heks (2015)

The Witch van Robert Eggers is een van de tien meest griezelige films ooit gemaakt, naast een meesterlijke weergave van het vroege Amerika. Het verhaal draait om een ​​puriteinse familie die hun vroege Amerikaanse stad ontvluchtte vanwege een niet nader gespecificeerde religieuze ketterij en verhuisde naar een deel van de onontwikkelde wildernis. Ze ontdekken snel, tot hun ontsteltenis, dat heksen rondsnuffelen in de nabijgelegen bossen waar hun huis zich bevindt.

The Witch heeft een angstaanjagend griezelige openingsscène en wordt geleidelijk krankzinniger naarmate het vordert naar een echt verontrustende conclusie. De hele film is een fascinerend, cerebraal onderzoek naar de manieren waarop vrouwen patriarchale en religieuze idealen uitdaagden en hoe zelfs 400 jaar geleden Amerika niet opnieuw kon worden uitgevonden. The Witch zal je vooral aanspreken als je van historische horror houdt.

Vampier (1932)

Carl Theodor Dreyer wordt beschouwd als een van de grootste transcendentale regisseurs aller tijden. Hij was de visionair achter enkele van de beste films ooit gemaakt en staat bekend om zijn harde maar spirituele stijl en aanhoudende reflecties op geloof. Zijn vroege meesterwerk Vampyr, een ongebruikelijke uitschieter in zijn filmografie (waartoe ook de onberispelijke religieuze film Ordet en het stille meesterwerk The Passion of Joan of Arc behoren), bevat veel van zijn thema's. Horrorfilms komen doorgaans het dichtst in de buurt van het rechtstreeks aanpakken van spirituele en bovennatuurlijke kwesties op een manier die een zekere mate van massale aantrekkingskracht heeft.

De uitstekende Deense film (met internationale flair), die een jaar na Dracula verscheen, is waarschijnlijk een nog beter vampierverhaal. Vampyr bevat griezelige, klassieke beelden die onmogelijk te vergeten zijn, van de algehele vervaagde esthetiek tot bepaalde scènes zoals die met de rondzwervende schaduwen en scènes in de korenmolen. Het verhaal draait om een ​​reiziger wiens verblijf in een herberg wordt verstoord door paranormale activiteit, een moord en het demonische rijk.

Videodrome (1983)

De horror in de carrière van David Cronenberg is overvloedig, al is hij niet in de eerste plaats een horrorregisseur. Hij heeft een paar horrorfilms geregisseerd (Rabid, Shivers), maar zijn werk is over het algemeen niet te categoriseren en visueel huiveringwekkend. Ook al maakt hij regelmatig sciencefiction-, drama- of thrillerklassiekers (Naked Lunch, eXistenZ, Crash, Scanners, A History of Violence, etc.), hij is de koning van 'body horror'.

Tot Crimes of the Future van dit jaar was Videodrome misschien wel zijn donkerste en meest verontrustende film, maar Videodrome is ontegensprekelijk superieur. De film gaat over een smerige tv-manager die een louche zender ontdekt waarop brutale BDSM, marteling en andere onheilspellende daden te zien zijn. Hij probeert het signaal te verkrijgen en uit te zenden op zijn eigen netwerk, maar kijkers ervaren een reeks angstaanjagende hallucinaties als gevolg van de schijnbare impact van het signaal op hun geest.

De verontrustende satire op de media, geweld en technologie in Videodrome, waarin de briljante Deborah Harry (van de band Blondie) en James Woods schitteren in een van zijn beste uitvoeringen, voelt als een directe vertaling van het schrijven van Marshall McLuhan. Het zet onophoudelijk aan tot denken en is briljant, walgelijk, visueel magnifiek en ontroerend.