Het verhaal achter Steve Bannons verrassende (en fatale) oproep aan The American Prospect

Steve Bannon, hoofdstrateeg van het Witte Huis van president Donald Trump, loopt van Marine One op het zuidelijke gazon van het Witte Huis in Washington, zaterdag 13 mei 2017, terwijl hij terugkeert met de president uit Lynchburg, Virginia. (AP Photo/Carolyn Kaster)

Noem het 'Mooch II' (afgezien van de godslastering).

Uit het niets kreeg journalist-academicus Robert Kuttner een onverwacht telefoontje van Steve Bannon, de controversiële strateeg van het Witte Huis die betrokken was bij de Breitbart News-operatie die hij ooit leidde, en hardnekkige nationalistische opvattingen waaraan hij niet lijkt te ontsnappen.

Sommige reacties waren meteen nieuwswaardig. Sommige woedende mensen in de West Wing. En nu is Bannon weg.

Klinkt bekend?

Deze onverwachte telefonische bereikbaarheid was eerder beleidsgestuurd, zelfs cerebraal, dan die van de New Yorker-verslaggever Ryan Lizza toen hij op een avond thuis zijn telefoon oppakte en een X-rated dekvloer ontving van Anthony Scaramucci. Dat resulteerde natuurlijk in het vertrek van Scaramucci na een 10-daagse tour als communicatiedirecteur van het Witte Huis, maar zorgde er wel voor dat Scaramucci onmiddellijk opsteeg naar de permanente status van beroemdheid (vol met een optreden in de late-night show van Stephen Colbert).

Het interview, dat Bannon zegt waarvan hij niet wist dat het op de plaat stond, trok massale belangstelling kort nadat het was gepubliceerd, en verzamelde vervolgartikelen in The New York Times , Axios en Vanity Fair , onder andere. Nadat het interview was gepubliceerd, zei Bannon zichzelf gecrediteerd voor “het [media] verhaal veranderen” weg van president Trump in de nasleep van zijn verdeeldheid zaaiende opmerkingen over de onrust in Charlottesville. Het was een grote staatsgreep voor zowel Kuttner als The American Prospect, een invloedrijk liberaal tijdschrift over politiek en cultuur.

Kuttner is de zeer scherpe mede-oprichter en mede-editor van de American Prospect die een HuffPost had geschreven deel over de lastige relatie tussen Noord-Korea en China die Bannon's aandacht had getrokken (het zou ook op de site van American Prospect staan). Hij doceert ook aan de Brandeis University in Boston.

Om te beargumenteren waarom China er geen groot belang bij heeft de Noord-Koreaanse dictator Kim Jong-un scherp in bedwang te houden, schreef Kuttner: “Het probleem hier is dat China de meeste kaarten in handen heeft. Als China erin slaagt Kim te weerhouden van zijn dreigende raketlancering, zou Trump als onderdeel van de deal verplicht zijn zich over te geven aan de schadelijke handelspraktijken van China en zich terug te trekken van elke vergelding. Toch zouden de Verenigde Staten op de lange termijn niet beter af zijn met Kim, die zijn nucleaire arsenaal zal blijven uitbreiden.”

“De situatie vereist een goed geïnformeerd en genuanceerd gebruik van de diplomatieke en militaire middelen waarover Amerika beschikt – het tegenovergestelde van Trumps impulsieve bombast. Zelfs als we alles goed doen, is er nog steeds een groeiend risico dat een Noord-Koreaans nucleair arsenaal binnenkort het vasteland van Amerika kan bereiken.”

Het stuk trok de interesse van Bannon, ook al stemde hij in met delen door een ideologische lens die heel anders was dan die van Kuttner. Maar Bannon wijkt duidelijk af van sommige elementen in de West Wing als het gaat om sabelgekletter met Noord-Korea. Hij denkt dat het potentieel heeft voor een gigantische puinhoop. Dus een assistent nam contact op met Kuttner en belde.

Wat waren relevante omstandigheden voor de Bannon-oproep? Was het jouw stuk over China? En waar was je toen hij je bereikte?

Hij las mijn column over China, Korea en handel, wat hij leuk vond. Hij had een assistent die me een e-mail stuurde om een ​​vergadering in het Witte Huis te regelen. Ik belde en zei dat ik op vakantie was en stelde voor om in plaats daarvan te bellen. Bannon belde ongeveer een uur later.

Had je hem al eerder gesproken? Wat was uw algemene mening over het binnengaan van hem of niet, en wat was uw algemene mening na het gesprek?

Ik had nog nooit met hem gesproken. Ik kwam weg met de gedachte dat hij een slimme kerel is, met een grootse visie die deels scherpzinnig en deels gek is, die hij heeft overgegeven aan bravoure, roekeloosheid en opportunisme, een beetje zoals Trump. Sommige van zijn blarney die de alt-right, die hij hielp uit te rollen tot een politieke macht, afkeurde, was volledig om indruk op me te maken. Hij gelooft het duidelijk niet.

Enig advies voor journalisten die zo'n telefoontje krijgen, heel onverwachts?

Neem het gesprek aan en als de beller zo dom is om het niet op de achtergrond te zetten (ervan uitgaande dat het geen vriendelijke bron is), maximaliseer dan het moment.

Ik zie dat het tijdschrift het stuk snel promootte en donaties zocht. Hoe is dat gegaan? Is het te vroeg voor fatsoenlijke cijfers?

Het heeft ongeveer 650.000 paginaweergaven op onze site gekregen. We moeten nog serieus nadenken over hoe we hem strategisch kunnen gebruiken in onze fondsenwerving. Onze uitgever stuurde een snelle e-mail naar onze lijst. Maar grotere donoren en potentiële donateurs vragen altijd naar 'impact'. Dit is zeker impact.

Als je het gemist hebt, hier is ' Steve Bannon, onberouwvol ' van American Prospect.

Nu kan een redacteur natuurlijk aan de kop knoeien en deze misschien veranderen in 'Steve Bannon, onberouwvol en werkloos'.