Vijf vragen beantwoord over het rapporteren op uw lokale bekentenissite

Poynter / Sandra Oshiro foto

Bekentenissites duiken op in tienergemeenschappen in het hele land. Er is een Twitter-feed genaamd yocobekentenissen, gericht op de gemeenschap van York County, Pa. Een bericht over een wapen op de Facebook-pagina, Bekentenissen van de regionale middelbare school in Amherst , sloot de middelbare school voor een dag.

Soms verstoren bekentenissites scholen, waardoor het waarschijnlijk is dat lokale verslaggevers opletten. Hier zijn vijf vragen waarmee u rekening moet houden bij het schrijven over bekentenissites:

1. Wat zijn bekentenispagina's?

Bekentenispagina's kunnen op zichzelf staande blogs zijn of ze kunnen in elke omgeving verschijnen, inclusief: Tumblr , Facebook en Twitter. gemodelleerd naar PostSecret , lezers dienen een geheim in en de moderators plaatsen ze. Het succes van PostSecret is geworteld in de nieuwheid van de bekentenissen, die variëren van schokkend ( Ik heb 4 kinderen bij 3 verschillende mannen. Mijn grootste angst is dat wanneer mijn kinderen ouder worden, ze zullen beseffen wat een slet hun moeder was ) tot charmant ( Tijdens het douchen stel ik me voor dat het badspeelgoed van mijn kinderen tegen me praat. ) De smartphone-app Fluisteren speelt in op hetzelfde concept in de mobiele setting.

2. Waarom zijn ze storend op middelbare scholen en middelbare scholen?

Onder tieners worden ze vaak gebruikt om gemene geruchten te verspreiden en aan te zetten tot drama. Soms plaatsen moderators een bekentenis die volwassenen dwingt in te grijpen, meestal omdat het een veiligheidsrisico vormt of kan worden gezien als Intimidatie.

3. Waarom sluiten Facebook, Twitter en andere socialemediabedrijven deze niet af?

Omdat ze niet verantwoordelijk zijn voor de inhoud die wordt gepubliceerd door degenen die hun platforms gebruiken. De Communicatie Fatsoen Act biedt immuniteit aan online serviceproviders, zoals blogs, Facebook en Twitter, en beschermt deze sites tegen aansprakelijkheid voor inhoud die door haar gebruikers is gepubliceerd.

Toch allebei Facebook en Twitter bieden functies voor 'misbruik melden' voor het melden van inhoud die de gebruiksvoorwaarden schendt.

Facebook's 'Community Standards' beschrijft het balanceren van vrije meningsuiting met veiligheid in de gemeenschap, waarbij bedreigingen met geweld, pesterijen en intimidatie worden genoemd als gebieden waar het zou kunnen ingrijpen. 'We verwijderen inhoud en kunnen escaleren naar wetshandhavers wanneer we een reëel risico op fysiek letsel of een directe bedreiging voor de openbare veiligheid waarnemen', stelt het beleid.

Twitter's Helpcentrum biedt een proces waarmee doelen van online misbruik kunnen worden overwogen, inclusief begeleiding bij het bepalen welk gedrag moet worden gemeld, en advies dat bedreigingen serieus moeten worden genomen en gerapporteerd .

Toch staan ​​verslaggevers vaak met lege handen wanneer ze reacties van Twitter en Facebook proberen te krijgen op gemeld misbruik.

4. Wanneer en hoe wordt de politie ingeschakeld?

Wanneer er een gevaar voor de openbare veiligheid is, politie wendt zich tot sociale media ter informatie. Politiediensten zoeken regelmatig Facebook en Twitter om anonieme uitspraken op te sporen. In sommige gevallen, politiediensten hebben verzocht dat Facebook bepaalde pagina's heeft afgesloten. Wetshandhavers kunnen gegevens van een sociaal platform dagvaarden om te bepalen wie de site beheert.

5. Welke veelgemaakte fouten maken journalisten bij het verslaan van bekentenissites?

• Alarmisme komt veel voor. Sommige verhalen demoniseren technologie en suggereren dat de sites nieuw zijn, terwijl PostSecret in feite al bestaat sinds 2005 en de meeste hogescholen al jaren biechtsites hebben. Aan de andere kant van het spectrum kan het afwijzen van dreigementen met geweld ernstige gevolgen hebben. Ga op zoek naar bronnen, waaronder sociologen, politiemensen en tieners zelf, om uitspraken in perspectief te plaatsen en context te bieden.

• Exclusief tienerpsychologie-experts. Veel (niet alle) bekentenissen en mededelingen van tieners op deze sites vertegenwoordigen vrij normale, alledaagse gesprekken die tieners hebben, inclusief ranzige humor en gemene beschuldigingen. In het verleden vonden deze uitwisselingen plaats buiten de blik van volwassenen. Door een digitaal dossier te maken, zijn ze toegankelijker voor ouders en leerkrachten. Bekentenissites hebben geleid tot gemeenschapsgesprekken over mediageletterdheid, waardoor volwassenen en tieners de kans krijgen om verken sociale media geletterdheid en de emotionele resten van het tienerleven.

• Om meteen naar het verhaal over pestkoppen te gaan. Pesten is tegenwoordig een modewoord dat veel bezoekers trekt. Nog, Experts definiëren pesten als herhaald gedrag tussen twee of meer actoren waarbij sprake is van een machtsongelijkheid. In de meeste gevallen is het op basis van de anonieme communicatie onmogelijk om te weten of een bericht op sociale media deel uitmaakt van een patroon van pesten. Je zou meer moeten rapporteren. Dat kan het opsporen van mogelijke slachtoffers inhouden en het interviewen van vrienden en andere mensen binnen een bepaalde peer group. Zo'n rapportage is tijdrovend. Het overslaan ervan zal leiden tot oppervlakkige verhalen met het potentieel om verkeerd te informeren.