De erfenis van puzzelmeester Merl Reagle en de gamification van nieuws

Merl Reagle, een meester in het maken van kruiswoordraadsels, stierf op 22 augustus. (Credit: Tampa Bay Times)

Merl Reagle had de ziel van een tekstredacteur en de stijl van een stand-upcomedian. Tijdens zijn te korte leven was hij dat allebei en nog veel meer: ​​muzikant, songwriter, auteur en een van 's werelds grootste puzzelmeesters. Als je van kruiswoordraadsels houdt - niet van kruiswoordraadsels - stuur dan een dankgebed naar Merl.

Mijn vriend Merl stierf vorige week plotseling op 65-jarige leeftijd. Volgens rapporten was de oorzaak een aanval van acute pancreatitis. Ik schrijf dit niet om zijn overlijden te noteren, maar om een ​​opmerkelijk leven in de Engelse taal te vieren. 'Je hebt twee dingen nodig om te doen wat ik doe', zei hij ooit tegen me. 'Je moet een passie hebben voor woorden en je moet nieuwsgierig zijn naar triviale dingen over veel verschillende onderwerpen.'

Merl maakte zijn eerste puzzel toen hij 6 jaar oud was. Tegen de vijfde klas, vertelde een jeugdvriend van hem me, was Merl de rijkste jongen van de klas. Hij zou puzzelvragen bedenken, ze naar school brengen en aan zijn klasgenoten aanbieden. Als een kind het juiste antwoord gaf, gaf Merl hem een ​​kwartje. Als de jongen het bij het verkeerde eind had, heeft de jongen Merl een stuiver bezorgd. Aan het eind van de dag rinkelden Merls zakken van kleingeld.

Op 16-jarige leeftijd verkocht hij zijn eerste puzzel aan The New York Times. In historisch perspectief, de kruiswoordpuzzel zoals we die nu kennen, werd in 1913 gemaakt door een man genaamd Arthur Wynne. Dat maakt het kruiswoordraadsel 102 jaar oud. Merl creëerde en verkocht zijn eigen puzzels gedurende 49 jaar, bijna de helft van de levensduur van de vorm, en gaf vreugde, verlichting en die veelvoorkomende aandoening, het hoofd krabben, aan een halve eeuw woordnerds.

(Arthur Wynne stierf trouwens in 1945 in Clearwater, Florida. Bijna precies 70 jaar later stierf Merl recht over de brug in Tampa. Gezien de invloed van die twee patroonheiligen, zou iemand een heiligdom moeten bouwen en West-Florida veranderen in het Canterbury van kruiswoordraadselpelgrims.)

Merl was met zijn vrouw Marie naar Tampa verhuisd om voor haar moeder te zorgen. Zijn huis was misschien in de subtropische vochtigheid van Tampa Bay, maar zijn hart lag in de woestijn. Ik ontmoette hem in 2008 in Tucson, Arizona, waar Merl een legende was. Hij was daar opgegroeid, had zijn sporen verdiend aan de Universiteit van Arizona, had zijn puzzelvaardigheden verbeterd en groeide uit tot een van Amerika's grote puzzelmakers, een taalgenie op zijn eigen manier, een humor en een volmaakte artiest.

Hij was een van de mede-sterren van Wordplay, een documentaire over een nationale kruiswoordraadselwedstrijd. En in een van de echte kenmerken van het hebben gemaakt in Amerika, verscheen hij als zichzelf in een aflevering van The Simpsons waarin hij opduikt om de slimme Lisa te coachen, die geobsedeerd raakt door puzzels.

De gelegenheid van onze ontmoeting was het eerste Tucson Festival of Books in 2009, een evenement dat is uitgegroeid tot een van de grootste literaire festivals van het land. Mensen stroomden toe om Merl te horen optreden. Zijn zakken gevuld met kleine weetjes of woordwijsheden, daagde hij het publiek uit met vragen. Als je met een antwoord kwam, zou Marie een snoepkus op je stoel bezorgen. Het publiekslid met het meeste snoep zou een deurprijs winnen.

Ik keek naar hem - en hij keek naar mij - gedurende de volgende zeven jaar op het leesfestival. We deelden maaltijden in het hotel, reisden een keer met hetzelfde vliegtuig terug naar Tampa en haalden af ​​en toe bij voor een maaltijd. Op een keer verscheen hij in Maggiano's restaurant in Tampa, de verrassende beroemdheidsgast op het verjaardagsfeestje van mijn vrouw.

Mijn vrouw Karen hield van Merl. Hij leerde haar tips voor het oplossen van Sudoku-puzzels - ook daar was hij een meester in. Ik heb ooit gedreigd Merl aan te klagen wegens vervreemding van genegenheid. Jarenlang was ik degene geweest die mijn echtgenoot aan de ontbijttafel negeerde, mijn hoofd begraven in het sportgedeelte. Daar ben ik overheen gekomen. Maar nu was het Karen die mijn smeekbeden negeerde, potlood in de hand, de sudoku en kruiswoordraadsels van de dag temde.

Vanaf het moment dat ik me de grootheid van Merl realiseerde, was mijn enige gedachte om hem een ​​keer te stompen. Op een dag zaten Karen en ik vast in het verkeer achter een Toyota-busje. Ik staarde naar de modelnaam op de achterklep. 'Ha!' Ik zei: 'Ik moet dit naar Merl sturen.'

'Hé, Merl,' stuurde ik een bericht, 'welke automodelnaam heeft alle vijf klinkers erin?'

'Sequoia', schreef hij in een oogwenk terug.

“Ratten!”

Ik zal hem missen. Ik heb vandaag een vriend verteld dat ik nog nooit in de aanwezigheid van iemand anders ben geweest die me zo alert, betrokken en geamuseerd heeft laten voelen. Bij de meeste gelegenheden dat we elkaar ontmoetten, was hij in uniform: een zwarte jas en een donker overhemd over zijn gezette lichaam, het enige dat zijn uiterlijk scheidde van dat van een maffia-don was die favoriete stropdas met een kruiswoordraadselpatroon. Noem hem de Woordvader.

Er wordt tegenwoordig veel gesproken in digitale mediakringen over 'gamification' van het nieuws. Ik ben er helemaal voor. Maar voor degenen die spelstrategieën als een innovatie beschouwen, kijk eens naar het werk van Merl Reagle en zijn voorgangers en nageslacht. Ze creëerden een ervaring die miljoenen en miljoenen gebruikers - lezers! - in hun handen gehouden. Elke dag. Degenen die speelden waren intelligent, nieuwsgierig, sommigen verslaafd aan de ervaring en verliefd op kranten, ongeacht hun gehechtheid aan het nieuws. Innoveer dat!

Ik ga nu online en haal een van die kruiswoordraadsels voor me.