Media is 'falende vrouwen' - vooral sportjournalistiek

Het Women's Media Center heeft zijn derde jaarlijkse Status of Women in the U.S. Media-rapport vandaag , en als je enige aandacht hebt besteed aan genderonevenwichtigheden op print-, broadcast- en onlineplatforms, is het meer van hetzelfde. Mannen - vooral blanke mannen - zijn veel groter dan vrouwen. Nog steeds.

'De media laten vrouwen over de hele linie in de steek', zei Julie Burton, voorzitter van het Women's Media Center, in een persbericht bij het rapport. “De cijfers vertellen een duidelijk verhaal over de noodzaak van verandering op elk mediaplatform.”

Het rapport verzamelt recente onderzoeken uit verschillende bronnen - Media Matters, de American Society of News Editors, zelfs Gawker - die allemaal aantonen dat ondanks pogingen (of op zijn minst gesproken over inspanningen) om gelijkheid te bereiken in mediaorganisaties, van CEO's tot copy-editors, we zijn niet in de buurt gekomen.

Uit een in het rapport geciteerde ASNE-redactie-telling bleek dat in 1999 63,1 procent mannen en 36,9 procent vrouwen in de redactiekamers waren. In 2012 waren die percentages precies hetzelfde. Voor 2013 was het eigenlijk nog erger: 63,7 procent man en 36,3 procent vrouw. Dat gezegd hebbende, als het ging om journalisten van kleur, was de vertegenwoordiging van mannen en vrouwen over het algemeen evenwichtiger, en er waren eigenlijk meer Aziatische vrouwen dan Aziatische mannen (52 procent versus 48). Dat is geweldig, maar het percentage minderheden in redacties is veel kleiner dan hun vertegenwoordiging in de bevolking van de Verenigde Staten. Dat is niet zo geweldig.

WMC benadrukte ook een onderzoek onder vrouwelijke sportjournalisten - nog steeds een zeldzaam ras, ondanks het feit dat meer vrouwen dan ooit sportfans zijn. Natuurlijk, Meredith Vieira kreeg vorige week de kans om de Olympische Spelen in primetime te organiseren, maar zij was de eerste vrouw ooit die dat deed en het was alleen omdat vaste gastheer Bob Costas dubbele pinkeye had en eerste keus vervanger Matt Lauer te moe was.

Een rapport in opdracht van Associated Press Sports Editors van het Institute for Diversity and Ethics in Sport wees uit dat er een toename was van vrouwen van kleur sportjournalisten, maar het was nog steeds niet genoeg om meer dan een F te verdienen voor gendervertegenwoordiging in columnisten en Editors. En de meerderheid van de vrouwelijke columnisten en redacteuren werkte voor ESPN, wat volgens het rapport een poging heeft gedaan om de redactiekamer te diversifiëren. Zonder ESPN zou het veel erger zijn. Zoals het is, is 90 procent van de sportredacteuren blank en 90 procent man.

En, het moet worden opgemerkt, de weinige vrouwelijke sportverslaggevers die we hebben, krijgen te maken met de reguliere diavoorstellingen van Bleacher Report van de ' 50 populairste vrouwelijke sportzenders van over de hele wereld ' ' 20 meest sexy sportverslaggevers van 2012 ”, “ 20 meest sexy lokale sportzenders ' of ' 40 populairste universiteitsvoetbalverslaggevers .” (Twee van die lijsten zijn geschreven door een vrouw, dus er is één vrouwelijke sportjournalist, denk ik.) Intimidatie van fans, de atleten die ze dekken en zelfs hun eigen collega's . Sportjournalistiek is een uniek moeilijk verslaan voor de weinige vrouwen die het geluk hebben om de baan te krijgen.

Het zijn niet alleen de journalisten die vaak blanke mannen zijn; hun bronnen zijn dat ook. Volgens Media Matters was de kans groter dat niet-MSNBC-shows op zondagochtend een blanke man bevatten dan een blanke vrouw of een minderheid van beide geslachten samen. (MSNBC, geleid door de Melissa Harris-Perry Show, was veel omvattender.) Een ander onderzoek toonde aan dat mannelijke bronnen in de voorpaginaverhalen van de New York Times in januari en februari 2013 meer dan 3,4 tot 1 vrouwelijke bronnen overtroffen.

Destijds zei Times Associate Managing Editor voor Standards Phil Corbett dat hij de kloof 'teleurstellend' vond en dat de Times zou blijven streven naar een meer diverse redactiekamer. New York Times-woordvoerder Eileen Murphy zegt nu dat dit een prioriteit blijft voor de krant - 'niet alleen genderdiversiteit, maar ook raciale, etnische, geografische en religieuze diversiteit.' De helft van de redacteuren op de top van de Times zijn nu vrouwen – een belangrijke mijlpaal – maar slechts één is niet blank. Uitvoerend redacteur Jill Abramson vertelde openbare redacteur Margaret Sullivan dat een van haar doelen voor dit jaar is om “ maak goede winsten op gebieden zoals ras en geslacht .”

Dat gezegd hebbende, de meeste artikelregels op de voorpagina van The New York Times behoren tot mannen - vaak met een ruime marge - volgens de dagelijkse byline-trackingsite WhoWritesFor.com, aanbevolen door WMC in zijn rapport.

Misschien wel het meest deprimerende aan het laatste rapport van WMC is de gelijkenis met de vorige.

'Vrouwen, het lijkt alleen ver te zijn gekomen als je de vooruitgang in inches meet', zei Kristin Gilger, associate decaan van de Cronkite School van de Arizona State University in het persbericht. “Dit rapport herinnert ons er allemaal aan hoe belangrijk het is om een ​​stap terug te doen, te kijken waar we staan ​​en te kijken hoe ver we nog te gaan hebben.”

Daartoe geeft het rapport suggesties voor wat nieuwsorganisaties en consumenten kunnen doen om de zaken evenwichtiger te maken. Tot nu toe lijkt het erop dat maar weinigen hen hebben willen volgen.