Waar The Journal News de fout in ging bij het publiceren van namen, adressen van wapenbezitters

In de dagen sinds The (Westchester, N.Y.) Journal News de namen en adressen van lokale burgers met wapenvergunningen publiceerde en in kaart bracht, hebben verontwaardigde critici gepubliceerd de namen en adressen van journalisten bij de krant . De senator van de staat New York, Greg Ball, heeft ook gereageerd door plannen aan te kondigen om wetgeving voor te stellen die de vergunningen privé maken, niet langer onderworpen aan de wetten voor open registers . Ik vermoedde dat de wetgevende terugslag zou volgen, en het zou een ergere fout zijn dan het publiceren van de gegevens.

Het probleem is niet dat het Journal News, dat eigendom is van Gannett, te agressief was. Het probleem is dat het papier... niet agressief genoeg in zijn rapportage om het schenden van de privacy te rechtvaardigen van mensen die legaal pistolen bezitten in twee provincies die het bedient.

Toen ik verslaggever Randi Weiner vroeg, die schreef: een verhaal over de kritiek , hoe de nieuwsorganisatie tot haar besluit kwam om de informatie te publiceren, stuurde ze Poynter een verklaring van Journal News Publisher Janet Hasson:

Vaak is het werk van journalisten niet populair. Een van onze taken is om openbaar beschikbare informatie over actuele problemen te rapporteren, zelfs als deze niet populair zijn. We wisten publicatie van de databank (net zoals het bijbehorende artikel met context ) zou controversieel zijn, maar we vonden dat het delen van informatie over wapenvergunningen in ons gebied belangrijk was in de nasleep van de schietpartijen in Newtown.

Tijdigheid is niet genoeg reden om deze informatie te publiceren, hoewel er belangrijke redenen zijn - waaronder de openbare veiligheid - dat journalisten regelmatig inbreuk maken op de privacy van mensen.

Journalisten zenden en publiceren strafregisters, gegevens over rijden onder invloed, arrestatiegegevens, beroepslicenties, inspectiegegevens en allerlei soorten privé-informatie. Maar wanneer we privé-informatie publiceren, moeten we het recht van het publiek om te weten af ​​te wegen tegen de mogelijke schade die publicatie kan veroorzaken.

Mijn voormalige collega Bob Steele vergeleek de rol van de journalist in deze situatie met een arts die moest beslissen of hij een operatie zou uitvoeren, wetende dat ze door gezond weefsel zou moeten snijden om bij een tumor te komen. De schade aan de huid wordt gecompenseerd door het goede dat voortkomt uit het verwijderen van de tumor. Maar, zoals Steele altijd zei, de chirurg besteedt veel zorg en jarenlange training om alleen de schade te veroorzaken die gerechtvaardigd is - en niet meer.

Journalistieke inbreuken op de privacy zouden uitstekende inzichten in een kwestie of probleem moeten opleveren, zoals The Washington Post deed 'Het verborgen leven van geweren.' Het pakket omvatte rapportage over de De invloed van de NRI op politici en 'time to crime' ATF-gegevens laat zien hoe wapens uit de ene winkel snel de straat op gaan om bij misdaden te worden gebruikt. Dat verhaal koppelt specifieke winkels aan een groot aantal misdaden. Ja, noem de winkels en ontdek waarom ze zo populair zijn onder criminelen.

WRAL-TV in Raleigh, NC, wekte een wespennest op door verborgen draagvergunningen te onderzoeken. Het station ging veel verder dan de controversiële database om de twijfelachtige beweringen te onderzoeken dat alleen verborgen wapens de misdaad verlagen.

Dat zijn het soort verhalen die openbare registergegevens van vitaal belang maken, het soort verhalen dat opportunistische wetgevers en anti-media-experts moeilijker zouden kunnen aanvallen.

Alternatieven die The Journal News had kunnen overwegen

Hier zijn enkele verhalen die elke redactie zou kunnen onderzoeken als onderdeel van het publiceren van een versie van een database met wapenvergunningen.

Als journalisten tekortkomingen in het wapenvergunningssysteem zouden kunnen aantonen, zou dat nieuwswaardig zijn. Of als wapenbezitters bijvoorbeeld vanwege politieke connecties worden vrijgesteld van vergunningen, dan kunnen journalisten de privacy-inbreuk beter rechtvaardigen.

Als uit de gegevens blijkt dat er een relatie is tussen het aantal afgegeven vergunningen en de criminaliteitscijfers, dan dient dat een publiek doel. Je zou ook moeten kijken naar inkomen, bevolkingsdichtheid, huisvestingspatronen, politiebeleid en meer om echt te begrijpen wat er aan de hand is en waarom.

Als een nieuwsorganisatie vergunninghouders vergeleek met een database van misdrijven in lokale provincies, zou dat een openbare dienst kunnen zijn. Jaren geleden herinner ik me dat een tv-station in Minneapolis dit deed en ze ontdekten dat de staat jachtvergunningen uitgaf aan misdadigers.

Maar geen van die verhalen zou de journalist verplichten om de namen te noemen en de huisadressen van elke vergunninghouder te vermelden. Het in kaart brengen kan worden gedaan per postcode of zelfs per straat.

Ik ben geen grote fan van de kaarten waarop zedendelinquenten te zien zijn, maar er is in ieder geval een logische reden om ze te plaatsen, ook al wonen de daders vaak niet meer waar ze op de kaarten staan. En zelfs als ze dat doen, hoeveel risico vormen ze dan? De kaarten kunnen dat niet weten. Het verschil tussen de zedendelinquentenkaarten en de wapenvergunningskaarten is dat zedendelinquenten zijn veroordeeld voor een misdrijf. De vergunninghouders worden nergens van beschuldigd.

Tegenargumenten

Een paar Poynter.org-lezers hebben contact met me opgenomen om te zeggen dat de database het soort ding is dat ouders kunnen gebruiken om te weten te komen of hun kinderen veilig zijn bij een vriend thuis. Ik ben het er niet mee eens. Ik ben een wapenbezitter. Toen mijn kinderen opgroeiden, zat mijn pistool in een kluis in het huis van een vriend aan de andere kant van de stad. Een vergunningskaart zou het bij mij thuis hebben getoond.

De Journal News-database toont geen jachtgeweren, geweren, zelfs de veelbesproken 'aanvalswapens'. De gegevens kunnen een ouder een vals gevoel van veiligheid geven. Het kan nuttiger zijn om de ouders van de vrienden van uw kind te vragen naar wapens in huis, in plaats van te vertrouwen op een database die mogelijk geen duidelijk beeld geeft.

The Journal News zegt dat het werd overspoeld met kritiek dat het publiceren van de kaarten de vergunninghouders tot doelwit van dieven maakt. Ik begrijp de bezorgdheid, maar weet niet zeker of ik het zal kopen. Ik vraag me af of de huizen zonder vergunningen zijn grotere doelen, er zijn misschien geen wapens om terug te vechten. Ik heb in ieder geval nog niets gezien dat me doet geloven dat het publiceren van dergelijke gegevens leidt tot een hoger aantal inbraken. Zoals mijn collega Julie Moos opmerkte in een eerder Poynter.org-artikel, hebben verschillende andere nieuwsorganisaties in de loop der jaren vergelijkbare maar minder specifieke lijsten gepubliceerd.

Een argument voor het publiceren van de database zou ongeveer als volgt kunnen gaan: 'We impliceren niets door deze gegevens te publiceren. We belasteren niemand. Het is een openbaar register. Het publiek is slim genoeg om dat uit te zoeken. Vertrouw erop dat het publiek goede beslissingen neemt als we ze van informatie voorzien.” Ik accepteer dat argument als de gegevens enige context hebben. Laat ons niet alleen cijfers zien, vertel ons wat ze betekenen, of we trekken onze eigen conclusies op basis van onze eigen vooroordelen, wat gevaarlijk is.

Wat is het journalistieke doel?

Als het publiceren van de gegevens omdat het openbaar is en het publiek op dit moment geïnteresseerd lijkt te zijn in het onderwerp reden genoeg is, dan zijn er eindeloze databases om te exploiteren.

Als uw provincie honden- en kattenvergunningen nodig heeft, zou u die interactieve kaart dan publiceren? Ik vermoed dat de licenties openbaar zijn. Ik zou zeker willen weten of er drie honden achter me woonden voordat ik er introk.

Ik heb gezien dat nieuwsorganisaties de salarissen van lokale en staatsoverheidsmedewerkers publiceren zonder andere reden dan dat ze dat kunnen. Waarom? Dachten we dat ze allemaal gratis werkten? Als iemand het systeem bespeelt, stel ze dan bloot. Maar gebruik de instrumenten van de chirurg, niet een kettingzaagbenadering.

Ik hou ervan als journalisten het vuur aan de schenen leggen voor een explosief, noodzakelijk, moedig onderzoek dat belangrijke misstanden aan het licht brengt. Er is een journalistiek doel en zorgvuldige besluitvorming die die verhalen ondersteunt. Maar The News Journal krijgt het moeilijk om een ​​vuurgevecht te beginnen, gewoon omdat het kon.