Onthulling ‘Butterbox Babies’: geïnspireerd door ware gebeurtenissen?

Amusement

‘Butterbox Babies’, geregisseerd door Don McBrearty, beschrijft de adoptiekring van William Peach Young en zijn vrouw Lila Gladys Young in de jaren dertig in Nova Scotia, Canada. Ongehuwde aanstaande moeders die daar bevallen, vinden onderdak in Hun Ideale Kraamhuis. Maar wat hieronder staat, kan gemakkelijk als sinister worden omschreven: terwijl de ongezonde pasgeborenen worden achtergelaten om te verhongeren en vervolgens worden begraven in boterdozen, worden de gezonde baby's via illegale adoptie verkocht aan paren zonder kinderen. Samen met Catherine Fitch, Nicholas Campbell, Michael Riley, Cedric Smith en Corinne Conley geven Peter MacNeill en Susan Clark ongelooflijk boeiende vertolkingen die het verhaal tot leven brengen.

De dramafilm uit 1995, die twee Gemini Awards won, speelt zich af in een periode tussen de Grote Depressie en de Tweede Wereldoorlog, twee van de ergste periodes in de menselijke geschiedenis. Je zou je kunnen afvragen of dit een van de microkosmische redenen is waarom de Youngs ervoor kiezen om te handelen zoals ze doen, omdat deze beide een impact hadden op de wereldeconomie. Anders gezegd: genereer inkomsten in een tijd waarin schaarste een mondiaal probleem is. Een toeschouwer kan ervoor kiezen de gebeurtenissen te negeren en meer te leren over het paar en hun mentaliteit, nieuwsgierig naar wat er door de hersenen van zulke mensen gaat.

Butterbox Babies is een bewerking van een roman gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen

Het is gebaseerd op het gelijknamige boek van Bette L. Cahill en wordt geregisseerd door Raymond Storey. Het ideale moederschapshuis in East Chester, Nova Scotia, dat van 1928 tot 1947 in gebruik was, is het onderwerp van het boek, dat is gebaseerd op feitelijke gebeurtenissen. William Peach Young en Lila Gladys Young (née Coolen), die sinds het midden van de jaren twintig samen waren, waren de managers van de faciliteit. De eerste was een gediplomeerd chiropractor en een niet-gewijde predikant van de Zevende-dags Adventisten; de laatste was zelf vroedvrouw.

Naast kraamzorg aan alleenstaande moeders en getrouwde stellen, bood het ook adoptie- en abortusdiensten, die destijds verboden waren. Aan alles bij Ideal Kraamzorg waren kosten verbonden, van luiers tot de begrafenissen van overleden pasgeborenen. De moeder moest de Youngs honderden dollars betalen voor de levenslange zorg voor het kind in het geval zij niet in staat was voor haar kind te zorgen. Ze werden gedwongen om in het huis van de Youngs te werken toen ze het geld niet konden betalen. Volgens een onderzoek van de Canadian Children’s Rights Council werden vrouwen daar tot achttien maanden tewerkgesteld om hun schulden af ​​te betalen. Hierna werd het kind ter adoptie aangeboden als onderdeel van een Canadese illegale handel.

Uit rapporten blijkt dat aan Amerikaanse echtparen ook baby's werden verkocht. De Youngs maakten misbruik van het verbod op adopties tussen mensen met verschillende religieuze achtergronden in de VS en verkochten de pasgeborenen voor maar liefst $ 10.000. Om ervoor te zorgen dat de baby's zouden verhongeren, gaven de Youngs hen doelbewust niets anders dan water en melasse. Ook de baby's die het echtpaar als 'onverkoopbaar' beschouwde, ondergingen dit lot. Eventuele gezondheidsproblemen of pasgeborenen die niet blank waren qua etniciteit waren waarschuwingssignalen. De baby’s die stierven werden in kleine doosjes geplaatst, die vervolgens werden gebruikt om zuivelproducten in te bewaren (vandaar de term ‘Butterbox Babies’). De dozen werden vervolgens begraven onder het terrein van het pand, in zee gegooid of in een oven verbrand.

In het verleden loog het paar ook tegen de ouders van de baby over de dood ervan, om het kind te verkopen aan een ander echtpaar dat op zoek was naar een kind en bereid was te betalen voor adoptie. In het Ideale Kraamhuis zouden tussen de 400 en 600 pasgeborenen zijn overleden. Er werden er nog eens duizend opgepakt. Na een twaalf jaar durend conflict (1934-1946) verzamelden Dr. Frank Davis, destijds minister van openbaar welzijn, en zijn staf een ton aan bewijsmateriaal en brachten talloze beschuldigingen van fraude en fraude naar voren. moord; de Youngs werden echter niet schuldig bevonden of er was onvoldoende bewijs. Uiteindelijk werden de Youngs schuldig bevonden aan het onrechtmatig verkopen van kinderen aan vier Amerikaanse stellen, en kregen ze ook een boete van $ 428,90.

Het Ideale Kraamhuis werd in 1946 bij formeel regeringsdecreet gesloten en in 1947 was het niet meer actief. Lila overleed in 1967 aan leukemie, terwijl William in 1964 overleed. In die tijd geeft ‘Butterbox Babies’ vakkundig de voordelen en manipulatie van emoties aan de ene kant, en de tekortkomingen van het socialezekerheidsstelsel aan de andere kant weer.