De Sacramento Bee wil metrische gegevens koppelen aan betalen. Zijn gilde heeft het niet.

Metrieken doen er echter toe. Dat geldt ook voor nuance. En cultuur.

Afbeelding via Shutterstock

De brouwende strijd tussen een lokale redactie, de eigenaar van het hedgefonds en zijn gilde bereikte vorige week Twitter en wist zich staande te houden tegen het verhaal van een masturberende juridisch analist, buitenlandse bedreigingen voor de Amerikaanse verkiezingen en de annulering van acteur Chris Pratt.

Het is een verhaal over metrics, maar laat dat je niet tegenhouden.

Er is hier een heen en weer dat zich afspeelde op sociale media, te beginnen met het gilde van The Sacramento Bee dat een #NoPayForClicks campagne. De korte versie is dat het gilde op Twitter zei dat de Bee betalen wil koppelen aan klikken (screenshots van een brief gingen dieper in op de inhoud.)

Onjuist, zei Bee-redacteur Lauren Gustus in een tweet .

'We stellen statistieken voor die het lezerspubliek en de betrokkenheid meten om onze gemeenschappen beter van dienst te zijn. Dit is een concept waar beide partijen in eerdere onderhandelingssessies mee instemden.”

De Bee is eigendom van McClatchy. McClatchy CEO Tony Hunter stuurde een bedrijfsbrede e-mail, waarin het volgende stond:

'In een tijd waarin al onze inspanningen zijn gericht op het creëren van waarde en ervoor zorgen dat de missie van het bedrijf duurzaam is, is elke poging om het belang van gegevens en statistieken om te beoordelen hoe goed we onze klanten bedienen en betrekken, te minimaliseren, misplaatst.'

Laten we door de heen en weer knippen.

Het management van de Sacramento Bee wil metrische doelen opnemen in jaarlijkse beoordelingen, en die beoordelingen zijn gekoppeld aan promoties en verhogingen.

Het meest recente voorstel van de redactie, volgens het gilde , omvat dit:

“Het is duidelijk dat voor verslaggevers niet meer dan 30% van de uiteindelijke algemene beoordelingsscore zal worden gekoppeld aan numerieke prestatiestatistieken. Deze statistieken omvatten items zoals paginaweergaven, paginaweergaven van abonnees, conversies, tijd op de site en andere statistieken die de betrokkenheid van lezers meten.”

Het gilde ging tegen met 15%, zei Theresa Clift, de gildevoorzitter van The Sacramento Bee en een verslaggever die de stad Sacramento dekt, in onderhandelingen voordat er een nieuwe eigenaar was en om een ​​open contract te vermijden. Het gilde trok het aanbod vervolgens in omdat het bedrijf zei dat het geen contract zou ondertekenen voordat een nieuwe eigenaar het overnam.

Dus laten we duidelijk zijn: de hashtag #NoPayForClicks vertelt niet het hele verhaal. Maar de oorzaak erachter is legitiem, en het raakt iets waar redacties al jaren mee worstelen.

Hoe gebruiken we data om de journalistiek zowel beter als duurzamer te maken? En wie mag beslissen?

De evolutie van statistieken

Waarom hebben we het zelfs over statistieken dagen voor de verkiezingen, zeven maanden na de pandemie? Omdat voor veel lokale redacties het opbouwen van een trouwe abonneebasis wordt gezien als een van de manieren om de langzame verdamping van lokale kranten te stoppen als het op advertenties gebaseerde bedrijfsmodel bezwijkt (en, in de pandemie, breekt volledig .)

De gedachte is deze: focus op het bouwen van nieuws waar mensen voor willen betalen.

Maar welke impact heeft een focus op metrics op het nieuws zelf?

Renée Kaplan bracht 15 jaar door in traditionele redactiekamers voordat ze bij The Financial Times in Londen aan de slag ging als oprichtend hoofd van publieksbetrokkenheid. Ze stapte in die rol in 2015 en 'dat is net een eeuw in wat de versnelde tijdlijn van digitale transformatie is.'

Destijds waren sommige redacties al bezig met het opbouwen van een analysecultuur, zei ze, met basisdashboards en begrip van de relevantie van een verhaal, 'maar het waren echt slechts paginaweergaven', zei Kaplan, nu hoofd van digitale redactionele ontwikkeling.

Sindsdien is men het er steeds meer over eens dat data genuanceerd moet worden om bruikbaar en relevant te zijn. Er is een verschil, zei Kaplan, tussen datagestuurd en data-geïnformeerd.

NAAR 2018 studie geeft twee voorbeelden.

Het keek naar twee redactiekamers, die geanonimiseerd waren en aangeduid als The Heavy Metrics Herald en The Lighter Metrics Ledger. De eerste integreerden statistieken in hun dagelijkse activiteiten, van het kiezen van verhalen tot het beoordelen ervan na publicatie. De laatste had metrische tools, maar richtte zich daar niet op.

Paginaweergaven waren de dominante statistiek die door beide redacties werd gebruikt. (Nogmaals, het voorstel van de Bee gaat niet alleen over paginaweergaven.)

Dit is wat de studie heeft gevonden:

• The Heavy Metrics Herald schreef meer verhalen, schreef minder verhalen over burgerzaken en hun werk bevatte minder bronnen dan The Lighter Metrics Ledger.
• Sommige verslaggevers van de Heavy Metrics Herald leerden verhalen te produceren en deden vervolgens het werk waar ze om gaven, door snelle stukken te schrijven om hun doelen te bereiken en tijd vrij te maken om aan zinvollere journalistiek te werken.
• De redactie van Lighter Metrics Ledger was zich niet bewust van paginaweergaven, zei Tom Arenberg, een van de twee auteurs en een docent journalistiek aan de Universiteit van Alabama, maar ze waren slechts een van de vele in het beoordelen van nieuws.

De strijd tussen McClatchy, de Bee en zijn gilde gaat gedeeltelijk over een inkomstenstrategie, zei Betsy O'Donovan, die co-auteur was van een studie uit 2019 voor het American Press Institute over hoe bouw je een metrics-savvy newsroom . En voor een deel gaat het over 'de maatschappelijke missie, ethiek en normen van de journalistiek - de dingen die ons vakgebied onderscheiden van andere soorten internetinhoud.'

“We moeten interessant zijn om de eerste klik te verdienen. We moeten nuttig zijn om de tweede te krijgen. Dus ja, we zouden ons moeten concentreren op 'interessante'-statistieken zoals paginaweergaven en vind-ik-leuks, maar het geld zit in de statistieken zoals abonnementen, conversies en zelfs dingen zoals het verzenden van e-mails naar verslaggevers of het geven van nieuwstips of verhaalideeën, 'zei ze. “Die dingen, die moeilijker goed te meten zijn, vertellen ons of en hoe mensen ons werk gebruiken of waarderen.”

Maar digitale statistieken van welke aard dan ook kunnen ons maar zoveel vertellen, voegde ze eraan toe.

'Niet, zou ik zeggen, genoeg om ze te gebruiken als een factor bij het evalueren van iemands vaardigheid in het verzamelen, evalueren en organiseren van informatie, wat de hele waardepropositie van de journalistiek is.'

2020

Voor lokale journalisten voelde 2020 waarschijnlijk als vijf jaar in één. Voor de redacties van McClatchy lijkt het misschien nog meer. Het bedrijf:

• Faillissement aangevraagd
• Werd geconfronteerd met een van de twee potentiële eigenaren van hedgefondsen
• Was gekocht door Chatham Asset Management (beschouwd als de betere optie van de twee)
• Voorlopig fysiek gesloten de gebouwen van zeven redactiekamers

De Sacramento Bee heeft ook een geweldig jaar gehad.

2020 was een van de beste jaren van de redactiekamer voor paginaweergaven en digitale abonnementen, zei Clift bij het Bee's gilde. The Bee vierde onlangs het krijgen van 30.000 digitale abonnees. Het lanceerde een Equity Reporting Lab .

En, in tegenstelling tot veel andere redactiekamers, heeft het sinds het begin van de pandemie geen verlof, loonsverlagingen of ontslagen gehad.

Journalisten bij de Bee hebben al doelen rond statistieken, zei Clift. Denk aan paginaweergaven, verhalen die leiden tot digitale abonnementen en paginaweergaven van digitale abonnees. Verslaggevers hebben training gekregen in schrijven voor zoekmachineoptimalisatie, McClatchy heeft een groeiteam om te helpen met SEO, koppen en om Google Trends te volgen.

Metrieken zijn al in ieders gedachten, zei Clift.

De volgende onderhandeling tussen het gilde en de Bij zal plaatsvinden na de verkiezingen.

'Het lokale nieuws staat onder enorme druk', zegt Gustus, de redacteur van de Bee. “Als we niet leren hoe we mensen kunnen bereiken en vragen om onze berichtgeving te ondersteunen, worden we kleiner en dat wil niemand. We staan ​​open voor compromissen en we hopen samen met onze collega's om daar te komen.'

Aandacht

In zijn studie, en vanuit zijn carrière als journalist, zag de Arenberg van de Universiteit van Alabama dat journalisten, ondanks de druk op de paginaweergave, burgerzin hebben. Daarom werden de meesten journalisten. #NoPayForClicks is daar in ieder geval een bewijs van, met verhaal na verhaal van journalisten die vertellen hoe lang het duurde om kritieke problemen te behandelen die geen duidelijke statistieken opleverden.

Een uitdaging voor lokaal nieuws, denkt Kaplan van de FT, is toegang krijgen tot datatraining en het soort dataculturen dat journalisten helpt te begrijpen wat ze zien. En dat is van belang voor het voortbestaan ​​van een redactiekamer zelf. Journalisten moeten op de hoogte zijn van het businessmodel en werk maken dat de publicatie ten goede komt.

Ze merkte voorzichtig op dat ze alleen praat over de cultuur bij FT en niet kijkt naar wat andere publicaties doen.

Maar de FT koppelt geen statistieken aan betalen.

'En dat zouden we 100% nooit doen', zei ze. 'Het zou volledig contraproductief zijn om onze algemene doelstellingen op de redactiekamer te bereiken, die echt gaan over het vergroten van de waarde van onze journalistiek voor onze lezers en dus de algehele waarde van de missie van de FT.'

Er zijn lokale redactiekamers, voegde O'Donovan toe, waaronder The Dallas Morning News en Whereby.us, die zich ertoe hebben verbonden hun journalisten te coachen om statistieken te gebruiken om hun werk krachtiger en waardevoller te maken.

'Metrieken meten aandacht', zei ze. 'Maar er zijn veel soorten aandacht, en we moeten slim zijn over welke aandacht we willen.'

Correctie: in een eerdere versie van dit verhaal staat dat de Bee een versie van het metrische/beoordelingsvoorstel van tafel heeft gehaald. Dat is onjuist. Het verhaal is geactualiseerd en de taal rondom onderhandelingen is verduidelijkt.